Olympiër Zoë Sedney (23) na turbulente periode: 'ik ben gelukkiger dan ooit!'

Bij de junioren vloog ze als een komeet over de atletiekbaan. Ondanks haar geringe lengte wist Zoë Sedney, het jongere zusje van sprinter Naomi, zich op menig podium te vechten. Ze draaide haar hand voor geen enkel onderdeel om, zolang ze maar het idee had dat ze kon winnen. Haar talent bleef niet onopgemerkt. Wat heet, in haar eerste jaar als senior plaatste ze zich zomaar voor de Olympische Spelen van Tokio, waar ze als jongste van het hele veld een indrukwekkende 24ste tijd neer wist te zetten op de 100 meter horden. Een gouden carrière in oranje lonkt. Maar in aanloop naar de Spelen van Parijs loopt het anders als Sedney slachtoffer wordt van grensoverschrijdend gedrag binnen TeamNL. Dat is op zichzelf al een onveilige situatie, maar in het vervolg voelt ze zich absoluut niet gesteund, gezien en gehoord door de bond. De media duiken boven op de zaak, maar Sedney besluit van Papendal te vertrekken en wijselijk haar mond te houden. Tot nu. Aan Runner's World vertelt ze eenmalig haar hele verhaal.

Let op: onderstaande artikel is een klein deel van het volledige interview, te lezen in Runner's World #7.

Een gouden toekomst

Geboren op 15 december 2001 in Zoetermeer maakt Zoë Sedney op jonge leeftijd al grote indruk op de atletiekwereld. Als allround horde- en sprintatlete wint ze van jongs af aan op meerdere sprintnummers internationale medailles. Ze besluit te verhuizen naar Arnhem en de overstap te maken van Atletiek Trainingscentrum Rotterdam (ATR) naar Sportcentrum Papendal om daar verder te werken aan haar olympische droom: 'In 2021 besloot ik de overstap naar Papendal te maken, alhoewel ik het een lastige keuze vond. Mijn trainer bij ATR was top, maar ik had geen uitdaging meer in de groep waarmee ik trainde. In de jaren ervoor trainde ik soms een dag op Papendal met Nadine Visser en dat waren dan meteen mijn beste trainingen. Daar werd ik geprikkeld. Bovendien zijn de faciliteiten op Papendal fantastisch. Wanneer je van de Spelen komt, besef je dat je betere omstandigheden voor jezelf moet creëren als je sneller wil worden. Mijn enige eis was dat ik niet op Papendal wilde wonen. Ik had een plek voor mezelf nodig. Met constant dezelfde mensen om me heen raak ik overprikkeld. Toen ik in 2021 mijn A-status kreeg, kon ik een appartementje gaan huren. Zodoende ben ik in Arnhem gaan wonen.’

Veelzijdige atlete

Ondanks het gegeven dat Sedney op de grote toernooien, en zo ook de Spelen, uitkwam op de 100 meter horden en 4x100 meter estafette is ze een veelzijdige atlete. Na geweldige prestaties op de horden stapte ze in het seizoen van 2023 over naar de 400 meter: 'Dat was simpelweg omdat ik de horden-trainingen saai vond worden. Er viel echt genoeg te verbeteren, maar het werd me te eentonig. Ik kon het niet meer opbrengen. Het outdoorseizoen was niet vlekkeloos verlopen. Eigenlijk was ik te snel voor een goed ritme tussen de horden en daardoor viel ik vaak bij horde zeven. Ik begon mijn plezier te verliezen. Na een gesprek met de coaches besloten we de 400 meter te proberen. Die behoefte aan variatie uit zich ook in m’n dagelijks leven. Atletiek is fantastisch, maar ik wil ook mijn studie niet missen. Verder hou ik van schrijven, tekenen en wandelen met mijn hond. Ik heb een tijdje geschilderd. In mijn hobby’s en interesses kan ik van de hak op de tak gaan. Zodra ik het gevoel krijg dat ik iets heb uitgespeeld, zoek ik een nieuwe hobby.'

Onveilige situatie

In de vakantieperiode van 2023 wordt Sedney onverwachts uitgenodigd voor een gesprek met de bond. Op dat moment is de atlete volledig onwetend waar het over kan gaan: 'Ik had geen flauw idee waar het over kon gaan. In dat gesprek kreeg ik te horen dat er een anonieme melding was gedaan door een atleet uit de groep. Er zouden opnames van mij zijn gemaakt in een privésituatie, waarbij ik intiem was met één van mijn trainingsmaatjes en deze beelden waren verspreid.' Sedney wist niet dat deze beelden waren gemaakt en had hier geen toestemming voor gegeven. Haar wereld stort in. 'Je weet niet wat je overkomt. Je bent dan zo kwetsbaar. Verschrikkelijk.'

Tekst gaat door onder afbeelding.

© Lars van Hoeven

Olympische droom in duigen

De atleet die de beelden maakte van Sedney werd weggestuurd van Papendal, maar keert vervolgens zonder enkele berichtgeving na een paar maanden terug: 'Er was geen open en eerlijk gesprek geweest, geen eerlijke uitleg dan wel verklaring. Er had niets plaatsgevonden wat bij mij de indruk wekte dat hij aan zichzelf werkte en van de situatie had geleerd. Ik kon met geen mogelijkheid weer met hem gaan trainen. Ik ben daar elke dag, atletiek is mijn leven. Dat stukje vertrouwen was kapot en er werd niets aan gedaan om dat te herstellen. Toen ik hoorde dat hij terugkwam, ben ik naar de technisch directeur van de bond gegaan. Die gaf al maanden aan dat hij niets afwist van een terugkeer, terwijl het voor mij overduidelijk was. Uiteindelijk gaf hij toe dat we na het indoorseizoen weer samen in dezelfde trainingsgroep op Papendal zouden komen.’ Sedney, die naar verwachting zich zou plaatsen voor de EK in Rome en Spelen in Parijs, pakt haar spullen en vertrekt van Papendal: 'Ik was woedend. Een gevoel van totale onmacht. Ik ben niet snel boos. Emoties stop ik vaak weg. De ontstane situatie was mij aangedaan, niet andersom! Ik had me voor mijn gevoel zo mild opgesteld. Na alles wat er was gebeurd, moest ik er op deze manier achter komen dat we weer samen zouden gaan trainen. Niemand van de bond die mij informeerde. Dat is echt niet oké. Op het moment dat ik hoorde dat hij terug zou komen, wist ik al dat het grote gevolgen zou hebben voor mij en dus voor mijn deelname aan de Spelen. Dat besef kwam geleidelijk. Zodra je je spullen pakt, weet je dat je Parijs niet gaat halen.'

Sterker dan ooit

Na het vertrek van Papendal gaat Sedney door een moeilijke periode. Ze stopt volledig met atletiek, vertrekt uit Arnhem en gaat weer thuis wonen bij haar ouders in Zoetermeer: 'Ik kwam in een depressie terecht. Ik slikte antidepressiva omdat het gewoon echt niet goed ging. Ik voelde me alleen prettig bij niets doen, geen mensen om me heen, niet naar buiten hoeven, niets.' Na maanden krabbelt ze beetje bij beetje op: ‘Wat mij het meest heeft geholpen, is vergiffenis. Het is zwaar om met wrok rond te lopen. Ik ben christelijk en geloof dat het niet aan mij is om te oordelen. Het kunnen vergeven van acties en keuzes van anderen, zorgt ervoor dat je een situatie achter je kan laten en door kan met je eigen leven. Dat is me gelukt.’ Inmiddels traint Sedney bij het Team Para Atletiek (TP/A) onder leiding van Guido Bonsen en gaat het goed met haar: 'Ik kan oprecht zeggen dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest in mijn leven. Ik voel me goed. Dit jaar rond ik mijn bachelor bewegingswetenschappen af, ik heb de juiste mensen om me heen, ik ga met plezier trainen en het leven lacht mij toe. Ik heb een goede trainer en groep, en natuurlijk mijn vriend Olivier. Ondanks dat ik een mindere tijd achter de rug heb, ben ik eruit gekomen en kijk ik met zoveel warmte en nieuwsgierigheid naar de toekomst. Ik heb er zin in!’

Je leest nu een deel van het interview met Zoë Sedney. Het volledige interview is te vinden in de nieuwste Runner's World.

KOOP HET NIEUWE NUMMER HIER

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?