Synco verloor 90 procent van zijn zicht, maar liep tóch de marathon van Rotterdam

In 2019 kreeg Synco van den Bliek (52) de diagnose ziekte van Stargardt, een progressieve oogaandoening waardoor zijn zicht langzaam achteruitgaat. De boodschap zette zijn leven op zijn kop. Waar hij aanvankelijk vooral onzekerheid en verlies voelde, vond hij houvast in het hardlopen. Samen met zijn buddy's ontdekte hij dat er nog altijd meer mogelijk was dan hij dacht.

De Coolsingel staat stampvol. Nog tweehonderd meter tot de finish van de Marathon Rotterdam. Terwijl het publiek steeds dichter op het parcours staat, houdt Sanne haar aandacht volledig bij haar loopmaatje. Om hen heen vallen lopers stil of zetten juist nog een laatste sprint in. Op een druk moment grijpt ze in. ‘Op een gegeven moment heb ik hem letterlijk naar me toe getrokken om hem beter te kunnen sturen. Anders was hij bijna omvergelopen.’

Voor Synco is dat geen uitzondering. Hij ziet nog ongeveer tien procent. Op drukke momenten vertrouwt hij volledig op zijn buddy's.

Van social run naar vriendschap

De vriendschap tussen Synco en zijn loopmaatjes ontstond tijdens een social run vanuit een hardloopwinkel in Breda. Een laagdrempelig rondje op donderdagavond, zonder prestatiedruk. Wat begon als een eenmalige kennismaking groeide uit tot een vaste routine.

Binnen de groep ontstonden hechte vriendschappen. Er werd niet alleen samen getraind, maar ook gepraat, gelachen en meegeleefd. Juist die band bleek later van onschatbare waarde.

De diagnose

Toen Synco in 2019 hoorde dat hij de ziekte van Stargardt had, zag hij de toekomst somber in. ‘In eerste instantie denk je: nou, er is niets meer mogelijk. Je gaat jezelf afsluiten.’ Zijn loopvrienden weigerden echter mee te gaan in dat gevoel. In plaats van te kijken naar wat niet meer kon, richtten ze zich op wat nog wel mogelijk was. Ze maakten kennis met buddy running en gingen samen op zoek naar een manier om Synco veilig te laten blijven hardlopen. Eerst met een geïmproviseerd systeem van zweetbandjes en een koordje, later via Running Blind.

Gaandeweg ontstond een ambitieus idee: de marathon van Rotterdam. Voor Synco voelde dat als een bijna onhaalbaar doel. ‘Dan ga je twijfelen. Kan ik dat? Lukt dat nog? Kan ik dat met een buddy?’ Zijn vrienden hadden het antwoord al klaar. Ze gingen het gewoon proberen.

Hardlopen als medicijn

De marathon werd veel meer dan een sportief project. Voor Synco speelde het een belangrijke rol in de verwerking van zijn diagnose. ‘Absoluut. Honderd procent.’ Door te trainen voor iets waarvan hij dacht dat het niet meer mogelijk was, kreeg hij langzaam weer vertrouwen in zichzelf. ‘Ik ben daar ook sterker door geworden, mentaal. Je legt jezelf iets op waarvan je altijd hebt gedacht: dat kan ik niet. En dan lukt het wel. Dat geeft een heel vrij gevoel.’

Juist op het moment dat hij nog midden in zijn rouwproces zat, bood het gezamenlijke doel richting en houvast.

Hoe werkt buddy running?

Bij buddy running zijn loper en begeleider via een kort lint met elkaar verbonden. Tijdens wedstrijden loopt één buddy naast Synco, terwijl een tweede buddy vlak achter hen blijft. Via aanwijzingen wordt hij continu geïnformeerd over obstakels, drukte en veranderingen in het parcours. ‘Sanne zegt dan bijvoorbeeld: er komt een stoepje, een plas of een gat in de weg.’

De herkenbare kleding van Running Blind helpt daarbij. Andere deelnemers zien direct wat er aan de hand is en houden meer rekening met het duo. Volgens Synco heeft dat het aantal bijna-botsingen flink verminderd.

Je doet het echt samen

Voor Sanne zit de waarde van buddy running niet alleen in de sportieve prestatie. ‘Je doet het samen.’ Waar marathontraining vaak een individuele bezigheid is, draait het binnen hun groep juist om gezamenlijk optrekken. Die verbondenheid maakt het bijzonder.

Tijdens wedstrijden verandert haar rol wel. Dan is ze voortdurend bezig met veiligheid, de omgeving en het tempo. ‘Het is vooral heel veel opletten en met alles om je heen bezig zijn. Eigenlijk nog niet eens met het hardlopen zelf.’

Op naar Athene

De marathon van Rotterdam ligt inmiddels achter hen, maar nieuwe doelen dienen zich alweer aan. Bovenaan het lijstje staat de marathon van Athene, de historische bakermat van de marathon. ‘Ik wil heel graag de marathon van Athene doen. Als ik daar ooit de kans voor krijg, zou ik dat heel stoer vinden.’

Tussen Synco en Sanne loopt tijdens wedstrijden een lint van nog geen halve meter. Maar na jaren samen trainen is dat allang niet meer wat hen verbindt. Dat zit in het vertrouwen. In de gesprekken onderweg. In het vanzelfsprekende gevoel dat ze op elkaar kunnen rekenen.

De finish van Rotterdam hebben ze inmiddels achter zich gelaten. Als duo zijn ze nog lang niet uitgelopen.

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?