'Social media maakte me bang voor een hardlooplichaam, maar dit gebeurde er echt'

Hardlopen klinkt zo simpel. Je trekt je schoenen aan, stapt de deur uit en zet de ene voet voor de andere. Toch is het voor veel vrouwen helemaal niet zo laagdrempelig. Niet alleen door tijdgebrek, veiligheid, dure sportbeha’s of het ongemakkelijke gevoel om in het donker buiten te lopen, maar ook door iets veel geniepigers: de manier waarop social media vrouwen laat twijfelen aan hun lichaam.

Want zodra je online zoekt naar hardlooptips voor vrouwen, kom je niet alleen terecht bij schema’s, tempo’s en handige schoenen. Je krijgt ook video’s voorgeschoteld over een zogenoemd runner’s face, runner’s waist of de angst dat je billen verdwijnen door te veel kilometers. Alsof hardlopen niet draait om plezier, kracht, conditie en mentale gezondheid, maar vooral om de vraag of je er nog wel ‘mooi genoeg’ uit blijft zien.

Schrijfster Sophie Clark van Runner’s World US kreeg op social media steeds dezelfde boodschap: hardlopen zou haar uiterlijk verpesten. Juist daarom deelt ze nu wat hardlopen écht met haar lichaam deed.

Ik schreef me in voor mijn eerste marathon

"In mei 2025 ging het niet zo lekker. Mijn werk voelde zwaar, mijn relatie was net voorbij en zoals vrouwen eind twintig dat blijkbaar doen, besloot ik me in te schrijven voor mijn eerste marathon. Heel logisch natuurlijk.

Er was alleen één klein detail: mijn langste run tot dan toe was vijf kilometer. En zelfs die eindigde met hijgen, puffen en het gevoel dat ik mijn longen ergens onderweg was kwijtgeraakt. Dus deed ik wat iedereen zou doen: ik ging online zoeken naar tips voor lange afstanden. Ik typte iets in als: hardlooptips voor vrouwen lange afstand.

Binnen een paar dagen wist mijn algoritme genoeg. Ineens kreeg ik video na video te zien over wat hardlopen allemaal met je uiterlijk zou doen. Voor elk nuttig filmpje over rustig opbouwen, voeding of tempo, kwamen er vijf voorbij over hoe je een runner’s face kon voorkomen, hoe je je billen moest behouden tijdens het rennen of waarom hardlopen je lichaam zogenaamd niet mooier zou maken. Ik werd er woest van."

Alsof vrouwen nog niet genoeg drempels hebben

"Hardlopen is voor veel vrouwen helemaal niet zo simpel als ‘gewoon je schoenen aantrekken’. Meisjes haken vaak al vroeg af met sporten, bijvoorbeeld omdat ze zich bekeken voelen, bang zijn om te gespierd te worden of het gevoel krijgen dat fanatiek sporten niet ‘vrouwelijk’ genoeg is. En als je volwassen bent, komen daar weer andere dingen bij: nagefloten worden op straat, je niet veilig voelen in het donker, een goede sportbeha die flink duur kan zijn, weinig tijd en vaak ook nog de zorg voor kinderen, familie of het huishouden.

En dan heb je jezelf eindelijk zover gekregen. Je trekt je hardloopschoenen aan, stapt naar buiten en denkt: kom, ik ga het gewoon proberen. Maar nog voordat je goed en wel begonnen bent, vertelt Instagram en TikTok je dat je misschien beter kunt stoppen. Niet omdat je knieën gevaar lopen of omdat je verkeerd traint, maar omdat je lichaam er misschien anders uit gaat zien. Alsof dát het ergste is wat een vrouw kan overkomen."

Mijn ingewikkelde relatie met hardlopen

"Ik heb zelf lang een moeilijke relatie met hardlopen gehad. Vroeger voelde het als straf. Ik was zo’n meisje dat op jonge leeftijd stopte met sporten, omdat ik bang was om er gespierd of breed uit te zien. Hardlopen zag ik toen vooral als iets waarmee je dun kon worden.

Dus rende ik door tot ik uitgeput was. Zonder plan, zonder goed te eten, zonder plezier. Alleen met het idee dat mijn lichaam kleiner en smaller moest worden. Achteraf zie ik hoe ongezond dat was. Ik groeide op in een tijd waarin dun zijn bijna als het hoogste doel werd verkocht. Dat maakte dat ik mijn lichaam vooral bekeek als iets dat gecorrigeerd moest worden. Natuurlijk ging ik daardoor een hekel krijgen aan hardlopen. Ik at te weinig om goed te kunnen trainen, had geen energie om mijn runs af te maken en voelde me vervolgens alsof mijn lichaam faalde. Daarna begon het hele rondje weer opnieuw."

Van straf naar vrijheid

"Toen ik twee jaar in New York woonde, begon er langzaam iets te veranderen. De stad is geweldig, maar door het drukke stratenpatroon en alle stoplichten voelde het bijna onmogelijk om lang achter elkaar te bewegen zonder steeds onderbroken te worden. En juist daardoor begon ik ineens te verlangen naar hardlopen. Niet om dunner te worden. Niet om mezelf te straffen. Maar om de deur uit te kunnen, mijn schoenen aan te trekken en gewoon door te gaan. Om mijn hoofd leeg te maken. Om eindelijk die endorfines te voelen waar mensen het altijd over hebben.

Ook terug in Londen ging ik het hardlopen waarderen. Ik woonde ineens op vijf minuten afstand van drie prachtige parken. Voor het eerst in lange tijd kon ik eindeloos rustig joggen. Zonder doel, zonder straf, gewoon omdat het kon. En toen werd ik toegelaten tot de marathon van Londen."

Ik koos ervoor om te lopen

"Een marathon loop je niet ‘even’. 42,195 kilometer vraagt maanden trainen, eindeloos veel kilometers maken en telkens weer naar buiten gaan. Ook als je moe bent, geen zin hebt of denkt: waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen? Ik kon me laten afschrikken door online verhalen over een zogenoemd runner’s face, een bredere taille of benen die te gespierd zouden worden. Of ik kon mijn hardloopschoenen aantrekken en gaan. Ik koos voor dat laatste."

Mijn lichaam veranderde, maar anders dan ik dacht

"Naarmate mijn trainingen zwaarder werden, ging ik meer eten dan ooit. En ja, ik kwam aan. Mijn lichaam veranderde. De spijkerbroek waarvoor ik eerder een extra gaatje in mijn riem had gemaakt, zat ineens strak rond mijn bovenbenen. Een jurk die eerst los om me heen hing, sloot nu aan op mijn lichaam. Op een dag woog ik mezelf in de sportschool. Heel even schrok ik. Hoe kon ik aankomen terwijl ik zoveel trainde?

Maar toen viel het kwartje. Een jaar eerder kon mijn lichaam nog geen marathon lopen. Nu was ik in training voor 42 kilometer. Mijn lichaam was niet minder geworden. Het was sterker geworden."

Voor het eerst zag ik vooral kracht

"Op de ochtend van de marathon keek ik in de spiegel. Ik droeg mijn blauwe charity-shirt, witte shorts en zwarte hardloopvest. En voor het eerst zag ik niet alle dingen die ik vroeger zou willen veranderen. Ik zag een vrouw die er klaar voor was.

Mijn marathontraining heeft mijn kijk op eten en mijn lichaam compleet veranderd. Eten is niet langer iets wat ik moet beperken, tellen of verdienen. Het is brandstof. Niet alleen voor lange duurlopen, maar ook voor gewone dagen waarop ik wil kunnen nadenken, werken, lachen en leven. Door beter te eten, liep ik sneller en verder. Maar ik functioneerde ook beter. Mijn hoofd voelde helderder. Mijn werk ging makkelijker. Mijn lichaam voelde minder als een project dat af moest en meer als iets waar ik op kon vertrouwen."

Sterke schouders, sterke benen, sterk lijf

"Ik kijk nu anders naar mijn lichaam. Mijn schouders zijn misschien wat sterker geworden, maar ze dragen wel mijn hardloopvest, mijn water en mijn voeding tijdens lange trainingen. Mijn bovenbenen zijn voller, maar ze hebben me door de zwaarste kilometers heen geholpen. Mijn kuiten zijn steviger, omdat ze me telkens weer vooruit duwen als mijn hoofd eigenlijk al wil stoppen.

Het heeft lang geduurd voordat ik trots kon zijn op wat mijn lichaam kan, zonder meteen te kijken of het wel in een bepaald schoonheidsplaatje past. Juist daarom vind ik het zo frustrerend als vrouwen online worden ontmoedigd om te gaan hardlopen, puur omdat hun lichaam er misschien anders van wordt. Want ja, hardlopen kan je lichaam veranderen. Maar sinds wanneer is dat automatisch iets slechts?"

Hardlopen verpestte mijn uiterlijk niet

"Trainen voor de marathon van Londen is een van de dingen waar ik het meest trots op ben. Niet omdat mijn lichaam kleiner, strakker of ‘beter’ werd, maar omdat het sterk genoeg bleek om mij daar te brengen. Dat lichaam, met sterkere benen, stevigere schouders en meer spierkracht dan vroeger, heeft me gedragen. En het eten dat ik mezelf eindelijk gunde, hielp me om al die kilometers vol te houden.

Natuurlijk eet ik nu niet meer alsof er elk weekend een lange duurloop op de planning staat. Maar ik wil mijn lichaam wel blijven geven wat het nodig heeft. Niet nét genoeg om de dag door te komen, maar genoeg om me sterk, helder en energiek te voelen. Dus mijn advies? Laat je niet gek maken door die online bangmakerij. Je hardlooplichaam hoeft niet kleiner, zachter of ‘vrouwelijker’ te blijven om mooi te zijn. Het is sterk. En dat is precies wat het zo mooi maakt."

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?