Atletiekunie reageert op veelbesproken interview: 'Ernstig beperkt door systeem'

Afgelopen dinsdag ontstond er grote commotie in binnen- en buitenland na de publicatie van het interview met Zoë Sedney in Runner's World #7. Zij werd slachtoffer van grensoverschrijdend gedrag en miste daaropvolgend de Olympische Spelen. Algemeen directeur Pieke de Zwart reageert nu in het AD met een interview over de zaak.

'Hoe lang zouden we hem moeten straffen?'

Het meest besproken dilemma afgelopen week was de terugkeer van de atleet en het daaropvolgende vertrek van Sedney met alle gevolgen van dien. Na maandenlange verwijdering van Papendal zegt de directeur het volgende: 'Hoelang zouden we hem nog moeten straffen? Wij zijn niet eens bevoegd om te sanctioneren. We hebben geen arbeidsrechtelijke relatie tot atleten. Het was een spagaat, en moreel dilemma.' Het afnemen van de Spelen behoorde volgens De Zwart niet tot de mogelijkheden: 'Dan ontneem je iemand wel zijn broodwinning. Ik kan geen argumenten bedenken om dat te doen. Wie zijn wij om een maatregel op te leggen? ISR is het tuchtorgaan, zij gaan daarover, niet wij. Stel ik had die keuze gemaakt dan had ik aan de andere kant met een probleem gestaan omdat de mannelijke atleet ons voor de civiele rechter kan slepen.'

Met de verwijzing naar het ISR doelt De Zwart op het Instituut Sportrechtspraak waar de bond bij is aangesloten. Daar werd de melding door de bond gemaakt, maar later door de ISR geseponeerd wegens gebrek aan bewijs. Nadat de politie niets deed, het ISR de zaak seponeerde wordt door de bond beslist de mannelijke atleet terug te halen: 'Ja, al is dat heel zwart-wit. Als we een politieapparaat zouden hebben dat voldoende bemand is en een aangifte snel kan oppakken, dan kom je bij de politierechter en rolt daar waarschijnlijk een taakstraf uit. Dan was het klaar geweest. We worden ernstig beperkt door het systeem. Dat functioneert onvoldoende voor dit soort zaken.'

Hij naar de Spelen, zij thuis op de bank

Onaangekondigd keerde de mannelijke atleet terug naar Papendal. Daaropvolgend vertrekt Sedney, stopt acuut met atletiek, raakt in een depressie en bekijkt de Spelen vanaf de bank. De Zwart heeft daar het volgende over te zeggen: 'Ik kan dat gevoel wel plaatsen, maar het is nergens op gestoeld. Als jij gedrag laat zien wat ongehoord is, en er volgt een sanctie, kan het niet zo zijn dat we je meenemen. Dat gaat nooit gebeuren.' Hij vervolgt. 'We hebben gedrag gezien bij een van onze atleten dat we ten strengste afkeuren. Maar de afweging was: is de veiligheid van onze atletengroep in het geding? Nee. Het is alleen superteleurstellend dat de carrière van Zoë werd opgebroken door dit incident.'

Ook verwijst de directeur naar de kuitblessure van Sedney waaraan zij geopereerd moest worden. Hierover meldde Sedney eerder al aan Runner's World dat deze sudderende blessure aangepakt zou worden ná de Spelen en geen punt van discussie was voorafgaand aan Parijs, daarvoor ondervond ze te weinig last op de korte sprint- en hordenonderdelen. Na haar geforceerde vertrek van Papendal, heeft ze besloten de operatie naar voren te halen, omdat ze volledig was gestopt met haar sport. Daarnaast twijfelt De Zwart of Sedney wel mee had gewild naar de Spelen, indien ze beiden waren geplaatst. In Runner's World gaf Sedney aan dat het uitgangspunt van haar stappenplan altijd al was dat ze weer samen in dezelfde groep konden trainen, met als uitgangspunt in harmonie naar de Spelen.

Gebrek aan communicatie

Wat in eerdere statements vanuit de Atletiekunie uitbleef, gaan ze daar nu wel op in: de communicatie. Dat de communicatie van de Atletiekunie niet om over naar huis te schrijven was, geeft De Zwart toe. 'Wat echt anders moest, is de communicatie richting de betrokken atleten, en de groep daaromheen. Ik zou dan ook meer empathie tonen in de formele reactie naar buiten toe. Als je nu leest dat Zoë zich destijds alleen en onvoldoende gesteund heeft gevoeld, zijn we tekortgeschoten en hadden we haar intensievere ondersteuning moeten bieden.'

Dat Sedney overvallen werd door de terugkeer van de atleet erkent De Zwart: 'Ook die communicatie had beter gemoeten. Het is geen excuus, maar het is niet zo dat dit ons dagelijks overkomt. Het is niet onze expertise om met dit soort excessen om te gaan.' Of de bond zich er bewust van was dat Sedney zou vertrekken bij terugkeren van de atleet in kwestie, wordt niet besproken in het interview. Laat staan over de desastreuze gevolgen die de gebrekkige communicatie heeft gehad op de atletiekcarrière van Sedney. Slechts de broodwinning van de mannelijke atleet was evident.

Welke rol de NOC NSF heeft gespeeld gedurende deze periode, wordt uit het interview met AD niet duidelijk.

Zoë Sedney

Bij de junioren vloog ze als een komeet over de atletiekbaan. Ondanks haar geringe lengte wist Zoë Sedney, het jongere zusje van sprinter Naomi, zich op menig podium te vechten. Ze draaide haar hand voor geen enkel onderdeel om, zolang ze maar het idee had dat ze kon winnen. Haar talent bleef niet onopgemerkt. Wat heet, in haar eerste jaar als senior plaatste ze zich zomaar voor de Olympische Spelen van Tokio, waar ze als jongste van het hele veld een indrukwekkende 24ste tijd neer wist te zetten op de 100 meter horden. Een gouden carrière in oranje lonkt. Maar in aanloop naar de Spelen van Parijs loopt het anders als Sedney slachtoffer wordt van grensoverschrijdend gedrag binnen TeamNL. Dat is op zichzelf al een onveilige situatie, maar in het vervolg voelt ze zich absoluut niet gesteund, gezien en gehoord door de bond. De media duiken boven op de zaak, maar Sedney besluit van Papendal te vertrekken en wijselijk haar mond te houden. Tot nu. Aan Runner's World vertelt ze eenmalig haar hele verhaal.

Lees de volledige reactie bij het AD.

Het statement van de Atletiekunie is hier te lezen.

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?