Hij wil 1000 dagen op rij een marathon lopen: ‘Ik geef niet op, ik ga nog één dag
Adrian Kostera
Op 9 september 2026 wordt Adrian Kostera uit Limburg 40 jaar. Waar de meeste mensen op zo’n verjaardag misschien een feestje geven, wil Kostera iets anders: duizend dagen achter elkaar een marathon lopen.
Elke dag 42.195 kilometer. Bijna drie jaar lang. Als alles volgens plan verloopt, finisht hij op 4 juni 2029. Dan heeft hij in totaal 42.195 kilometer afgelegd, meer dan de omtrek van de aarde. Met die reeks wil de Poolse ultratriatleet uit Sevenum verder gaan dan de Spaanse ultraloper Ricardo Abad, die vaak wordt genoemd met 607 opeenvolgende marathons. Op dag 608 zou Kostera daar voorbij gaan. Daarna wil hij nog bijna 400 dagen doorlopen.
Het klinkt als een klassieke wereldrecordpoging. Maar wie Kostera spreekt, merkt al snel dat dit verhaal niet begint bij Guinness World Records. Sterker nog: ‘Guinness boeit me niet,’ zegt hij tegen Runner’s World. ‘Ik doe dit niet om het record zelf. Ik wil mensen motiveren, inspireren en helpen met depressie of andere mentale klachten.’
© Adrian Kostera‘Op mijn dertigste begon ik met sporten’
Dat mentale thema is geen willekeurig goed doel dat achteraf op een sportproject is geplakt. Voor Kostera begon zijn eigen sportleven op een dieptepunt. ‘Tien jaar geleden, toen ik 30 was, rookte enorm veel, sportte nooit en werkte ik in een boomkwekerij. Ik dacht aan zelfmoord. Gelukkig heb ik dat niet gedaan, anders zat ik hier niet,’ lacht hij. ‘Toen besloot ik: ik wil iets groots doen in mijn leven. Ik wilde 100 Ironmans in 100 dagen doen.’
Kostera wist nauwelijks wat een Ironman was. Hij kon niet zwemmen, had geen fiets en liep nog niet.
Een half jaar later liep hij zijn eerste halve marathon. Daarna volgden marathons, triatlons en ultralopen. In 2019 won hij een 100 kilometerwedstrijd in Steenwijk, deed hij mee aan het WK Double Ironman in Litouwen en liep hij 100 marathons in 100 dagen. In Polen werd hij daarmee een bekende naam. ‘Vanaf dat moment was het niet meer alleen een hobby,’ zegt hij. ‘Toen begon ik te denken: misschien kan ik dit professioneel doen.’
Triatlon van een jaar
In de jaren daarna volgden nieuwe extreme projecten. Hij werd wereldrecordhouder op meervoudige Ironman-afstanden en begon in 2023 aan wat hij zelf zijn grote droom noemt: de langste triatlon ooit. Geen 100 Ironmans in 100 dagen, maar één jaar lang zwemmen, fietsen en lopen over een totale afstand van ongeveer 40.000 kilometer.
‘Ik begon met 1200 kilometer zwemmen, daarna 31.000 kilometer fietsen en tot slot 7800 kilometer hardlopen,’ zegt hij. ‘Dat klinkt veel, maar per dag viel het mee. Bij 100 Ironmans in 100 dagen zou ik langer van huis zijn. Dat wilde ik niet meer, omdat ik tegenwoordig een zoontje heb.’
Zo lag hij eerst twee maanden dagelijks acht uur in het zwembad. Daarna fietste hij maandenlang 200 kilometer per dag en liep hij vervolgens ongeveer 55 kilometer per dag. ‘Ik was acht uur per dag bezig. Voor mij voelde dat als werk.’
Diezelfde gedachte zit achter zijn nieuwe project. Duizend dagen op rij een marathon lopen klinkt krankzinnig, maar volgens Kostera past het juist beter bij zijn gezinsleven dan kortere, nog extremere uitdagingen. ‘Een marathon kan ik elke dag in vier of vijf uur lopen. Dan heb ik nog steeds contact met mijn zoon. En duizend is een mooi rond getal.’
© Adrian Kostera38 miljoen eerste stappen
Het project begint op zijn veertigste verjaardag, precies tien jaar nadat hij begon met sporten. In totaal wil hij 42.195 kilometer lopen. In zijn Poolse communicatie koppelt hij dat aan 38 miljoen stappen, één voor iedere inwoner van Polen.
‘De eerste stap is de moeilijkste,’ zegt hij. ‘Ik wil elke dag eindigen met dezelfde gedachte: ik heb deze dag gehaald, ik geef niet op, ik ga nog één dag verder. Dat gaat over hardlopen, maar ik hoop dat ook andere mensen het lezen. Mensen die op een moeilijk moment zitten.’
Geen officieel record, maar openbare data
Waar Kostera aanvankelijk zijn motivatie haalde uit het Guinness Book of World Records, heeft hij die ambitie laten varen. ‘Toen ik dertig werd, wilde ik een Guinness World Record halen,’ zegt hij. ‘Ik droomde ervan dat ik op de finishlijn zou staan met het certificaat, met foto’s, journalisten en alles erbij. Dat was mijn grote droom. Ik had met Guinness besproken dat ik dat certificaat op de finishlijn wilde. Dat was voor mijn sponsors ook belangrijk. Maar dat gebeurde niet.’
Volgens Kostera kreeg hij daardoor problemen met sponsors. Daarna volgde een conflict met Guinness, dat volgens hem uiteindelijk in zijn voordeel werd opgelost. Sindsdien is de liefde bekoeld. ‘Als ik voor Guinness op nieuwe locaties wil lopen, moet ik steeds officiële metingen laten doen. Dat kost enorm veel tijd en geld. Dat is niet te doen als je op honderd of tweehonderd locaties wil lopen.’
Daarin verschilt zijn aanpak van bijvoorbeeld Hilde Dosogne. De Belgische loopster liep in 2024 elke dag een marathon en pakte daarmee het officiële Guinness World Record bij de vrouwen voor de meeste opeenvolgende dagen waarop een marathonafstand werd gelopen. Runner’s World liep op 29 december mee met een van haar laatste marathons en zag van dichtbij hoeveel werk er naast het lopen zelf bij kwam kijken.
Dosogne liep vrijwel steeds rond de Watersportbaan in Gent. Dat maakte haar poging controleerbaar, maar ook administratief zwaar. GPS-data, foto’s, filmpjes, getuigen en parcoursgegevens: alles moest worden vastgelegd.
Kostera kiest bewust een andere route. Hij wil zijn data openbaar maken via Strava en Garmin Connect. Hij wil vooraf bekendmaken waar hij loopt, zodat mensen kunnen aansluiten. ‘Iedereen kan elke dag zien waar ik ben,’ zegt hij. ‘Alle gegevens zijn openbaar. Iedereen kan meekijken en zeggen: hé, hier klopt iets niet. Voor mij is dat het beste bewijs.’
Wel heeft hij zijn eigen regels. ‘Een marathon is voor mij wat anders dan acht blokjes van vijf kilometer. Ik heb voor mezelf de limiet van acht uur gesteld, omdat je bij grote marathons als New York, Tokio en Londen ook zo’n acht uur de tijd hebt,’ zegt hij. ‘Misschien dat ik een paar keer ’s avonds begin, rond middernacht finish en dan meteen nog een marathon loop. Dan heb ik de rest van de dag vrij.’
Lopen in Nederland en Polen
Kostera komt uit Polen, maar woont al jaren in Nederland. In 2008 kwam hij hierheen om in een boomkwekerij te werken. Inmiddels woont hij in Sevenum, in Limburg, en runt hij vanuit Nederland een online coachingbedrijf voor hardlopers en triatleten, vooral gericht op Poolse sporters.
‘Ik hou van Nederland,’ zegt hij. ‘Na al die jaren vind ik het hier gewoon leuk.’ Zijn project moet zich dan ook afspelen in beide landen. Ongeveer 850 dagen wil hij in Nederland lopen, ongeveer 150 dagen in Polen. ‘Ik wil op zoveel mogelijk locaties lopen,’ zegt hij. ‘Nederland, Polen, België, Duitsland. Mensen mogen elke dag met mij meelopen. Ze kunnen ook fietsen en gewoon vijf uur bij mij blijven om te praten.’
In het weekend wil hij vaak om negen of tien uur starten, zodat veel mensen kunnen meedoen. Op maandag, dinsdag en donderdag wil hij vaker ’s avonds lopen, omdat mensen dan na hun werk kunnen aansluiten. Op woensdag en vrijdag loopt hij liever in de ochtend, zodat hij daarna tijd heeft voor zijn zoon. ‘Mensen ontmoeten vind ik altijd superleuk. Ik weet dat ik door dit project duizenden mensen ga ontmoeten.’
© Adrian KosteraGezin als grootste uitdaging
Wie duizend dagen op rij een marathon wil lopen, moet fysiek belachelijk veel aankunnen. Toch noemt Kostera niet zijn benen als grootste risico. ‘Een losse marathon rustig lopen in vier of vijf uur is voor mij geen probleem. Maar een marathon is nooit makkelijk als je blessures hebt. Achillespijn, kniepijn, banden aan de zijkant, ziekte, griep, maagproblemen: dat kan allemaal gebeuren.’
Tijdens zijn jaarlange triatlon zat hij een dag ziek op de fiets. ‘Ik zat acht uur op de fiets en moest elke vijftien minuten overgeven. Ik kon bijna niets eten, maar moest toch doorgaan. Dat was enorm moeilijk.’ Ook het weer wordt een factor. Sneeuw, hitte, storm, harde regen: in duizend dagen komt alles voorbij. Maar als Kostera echt moet kiezen, noemt hij iets anders als grootste gevaar.
‘Het allermoeilijkste is mijn gezin,’ zegt hij. ‘Mijn vrouw en mijn kind. Als dat goed blijft, als mijn vrouw mij steunt en ik genoeg tijd heb met mijn kind, dan kan ik elke dag met een glimlach naar buiten. Maar als daar iets misgaat, wordt het moeilijk.’
Kostera trouwde afgelopen december opnieuw. Zijn vrouw sport zelf ook en leerde hem kennen tijdens zijn jaarlange triatlon. ‘Zij vindt het fantastisch,’ zegt hij. ‘Ze doet zelf ook aan sport en heeft mij ontmoet tijdens mijn jaar triatlon. Voor haar is dit prima. Ik weet dat ze mij honderd procent steunt.’
Vaak gaan ze samen op pad. Hij lopend, zij fietsend, met bidons en voeding bij zich. ‘Mensen vinden het soms bijzonder dat zij fietst terwijl ik loop. Maar andere mensen zitten samen op de bank televisie te kijken en praten niet. Wij hebben dan vijf of acht uur samen en kunnen echt praten. Dat zijn onze beste momenten van de week.’
Kostera’s zoon is nu vijf, bijna zes. Toen hij kleiner was, liep Adrian meerdere marathons met hem in een hardloopbuggy. Inmiddels is hij te groot voor de buggy en op de fiets soms juist te snel. ‘Hij weet dat papa zijn geld verdient met zwemmen, fietsen en rennen,’ zegt Kostera. ‘We doen soms samen kleine wedstrijden. Dat vindt hij geweldig.’
Werken, herstellen en blijven trainen
Kostera heeft zijn leven zo ingericht dat een project als dit mogelijk is. Hij werkt vanuit huis als online coach voor hardlopers en triatleten. Zijn bedrijf richt zich vooral op Polen, maar hij woont in Nederland.
‘Ik probeer tijdens mijn dag altijd met verschillende dingen tegelijk bezig te zijn,’ zegt hij. ‘Tijdens het lopen belt mijn assistent of een coach mij. Ze lezen vragen of e-mails voor en ik dicteer het antwoord. Alleen met zwemmen kan dat niet.’
‘Na het lopen trek ik altijd compressieboots aan om te herstellen. Dan lig ik met de laptop op schoot nog één tot drie uur te werken en heb ik de rest van de dag voor mijn gezin.’
Sub 3 bij marathon nummer 98
Wie denkt dat Kostera duizend dagen lang alleen maar rustig wil joggen, heeft het mis. Hij wil blijven trainen. Sterker nog: hij wil voorkomen dat hij conditioneel achteruitgaat doordat hij alleen maar op hetzelfde rustige tempo loopt.
‘Als ik duizend dagen alleen rustige marathons loop, wordt mijn vorm minder. Dat wil ik niet,’ zegt hij. ‘Dus ik blijf trainen. Soms doe ik intervallen tijdens de marathon. Soms doe ik daarnaast nog sprints op de hometrainer of ga ik zwemmen.’ Tijdens zijn eerdere reeks van 100 marathons in 100 dagen liep hij op dag 98 zelfs voor het eerst onder de drie uur op de marathon.
© Adrian Kostera‘Liever chips eten’
‘Misschien doe ik ook nog wel tijdens een paar marathons mee in Nederland of Polen. Ik ben vaak pacer geweest, meestal doe ik dat op 3.45 uur. Dat kan ik altijd lopen, wat er ook gebeurt.’
Zijn motivatie haalt hij dan ook niet alleen uit het sporten zelf. ‘Vaak vind ik het niet eens zo leuk om te fietsen of hard te lopen. Dan lig ik liever op de bank om chips te eten. Maar het gevoel dat je na een jaar je doel bereikt, dat is het beste gevoel dat er is.’
‘Hart wordt alleen maar beter’
‘Mensen denken: duizend marathons, en daarna wat? Een rolstoel? Maar ik heb enorm veel ervaring met dit soort dingen.’Tijdens zijn jaarlange triatlon werd hij gevolgd door een Poolse medische universiteit. Volgens Kostera werd zijn hart maandelijks onderzocht. Hij vertelt dat de cardioloog aanvankelijk verwachtte schade te zien, maar juist verbetering zag. ‘Ze zei na de eerste maand: ik dacht dat ik zou zien hoe je je hart vernietigt, maar je hart is beter dan ervoor.’
Voor zijn nieuwe project zoekt hij opnieuw wetenschappelijke partners. Hij benaderde onder meer Maastricht University. Hij wil dat onderzoekers zijn lichaam mogen volgen, maar wel onder één voorwaarde: de data moeten openbaar zijn. ‘Als iemand mij wil meten, mijn bloed wil bekijken of mijn hartslagfunctie wil volgen, dan mag dat. Maar alleen als de gegevens openbaar zijn. Ik wil niet dat een supplementenbedrijf het alleen voor zichzelf doet.’
Wanneer is het geslaagd?
Toch zit er ook een zakelijke kant aan het project. Kostera is niet alleen atleet, maar ook ondernemer en contentmaker. Hij weet dat duizend dagen lang aandacht vasthouden moeilijk is. Na twintig dagen is het nieuwe er voor veel mensen alweer af. ‘Dat is een enorme uitdaging,’ zegt hij. ‘Ik moet zorgen dat mensen elke dag iets interessants zien. Dat het na twintig dagen niet saai wordt.’
Zijn team werkt daarom nu al aan ideeën voor duizend dagen content. Hardlooptips, voeding, trainen in regen of sneeuw, mentale gezondheid, lokale acties en samenwerkingen met bedrijven en organisaties. Sponsors zijn belangrijk. Niet omdat hij zonder sponsors stopt, zegt hij, maar omdat het project dan als onderneming minder geslaagd voelt.
‘Als ik geen sponsor heb, loop ik toch door,’ zegt hij. ‘Maar aan het einde zou ik dan voelen dat ik mijn doel niet helemaal heb bereikt. De sportieve kant wel, maar als ondernemer en social media-persoon niet. Het gaat mij naast de uitdaging ook om impact maken.’
© Adrian KosteraHij legt uit: ‘Ik stelde mezelf de vraag: als ik vandaag de jackpot win en 120 miljoen euro heb, zou ik dit dan nog steeds doen? Tot mijn eigen verbazing was het antwoord: ja.’
En wat als het niet lukt? Wat als hij op dag 800 ziek wordt? Wat als een blessure te groot wordt? Wat als zijn vrouw zegt dat het genoeg is?
‘Als mijn vrouw na 800 dagen tegen mij zegt: ik heb het hier heel moeilijk mee, ik wil dat je stopt, dan stop ik gewoon,’ zegt hij.
Uiteindelijk is het doel immers groter dan alleen die 1000 marathons. ‘Soms schrijven mensen dat wat ik doe dom is en geen nut heeft,’ zegt hij. ‘Maar dan laat ik ze mijn telefoon zien. Ik krijg elke dag berichten van mensen die zeggen: door jou ben ik begonnen. Door jou ben ik tien kilo afgevallen. Door jou loop ik mijn eerste marathon. Dat is mijn bewijs dat dit belangrijk is.’
Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?