Afgelopen zondag stond ik voor de zesde keer aan de start van de NN Dam tot Damloop. En hoewel ik inmiddels dus wel weet wat me te wachten staat, blijft deze wedstrijd me verbazen. De muziek, het publiek, de IJtunnel en dit jaar vooral alle extra’s langs het parcours: ik liep 16,1 kilometer lang met een grote glimlach op mijn gezicht. Wat mij betreft is dit nog steeds één van de allerleukste hardloopwedstrijden van het jaar.

Het fijne aan de NN Dam tot Damloop is voor mij dat de wedstrijd eigenlijk al begint zodra ik thuis de deur uitstap. Ik woon in Amsterdam, op ongeveer 3 kilometer van de start, dus ik ga altijd te voet die kant op. De eerste 2,5 kilometer rustig dribbelend als warming-up en het laatste stuk wandelend. Geen gedoe met vervoer en ik heb meteen mijn warming-up gedaan. Ideaal!

NN Dam tot Damloop 2026: ‘Ik liep 16 kilometer lang met een glimlach op mijn gezicht’

Dit jaar had ik afgesproken met een vriendin die toevallig ook om 11.30 uur startte. Samen richting het startvak dus, al had ik vooraf nog geen idee wat mijn benen die dag van plan waren.

© Eigen beeld

Eerst maar eens voelen hoe de benen zijn

Drie dagen eerder had ik namelijk nog een HYROX Mixed Doubles gedaan. Niet bepaald de ideale taper voor een snelle 10 Engelse Mijl. Daarom had ik mezelf voorgenomen om vooral niet te hard van start te gaan. Eerst maar eens voelen hoe mijn benen erbij stonden en daarna zou ik wel verder kijken. Dat plan hield ik eigenlijk de hele wedstrijd vol. Ik liep op gevoel, keek nauwelijks naar mijn sporthorloge en merkte al snel dat het lekker ging. Mijn benen voelden goed, ik kon onderweg steeds mensen inhalen en het tempo voelde nergens geforceerd.

© Eigen beeld

Achteraf zag ik pas hoe constant ik had gelopen. Bijna iedere kilometer ging rond de 4.45 min/km. En het grappige was, dat ik dus helemaal niet zo met mijn tempo bezig was.

Van de IJtunnel tot Zaandam: overal gebeurt iets

Misschien kwam dat ook doordat er simpelweg zoveel langs het parcours te zien en te horen was. Een paar weken voor de NN Dam tot Damloop sprak ik Tom van de organisatie. Hij vertelde toen al dat ze voor deze 40e editie extra groot wilden uitpakken met entertainment langs de route. Daardoor lette ik er tijdens het lopen misschien nog wel meer op dan anders. En ja, je merkte echt hoeveel werk erin was gestoken.

Van de verlichting en muziek in de IJtunnel tot de dj's, muziekpunten en activaties verderop: je werd eigenlijk continu opgehypet. Zelfs op stukken waar je normaal misschien vooral bezig bent met hoeveel kilometer je nog moet, gebeurde er nu van alles. Sommige activaties maakten me onderweg letterlijk aan het lachen. Zo stonden er bij Body&Fit allerlei grappige quotes langs het parcours en kon je bij AA Drink kiezen tussen een gewone route en een soort 'fast lane', compleet met aankleding en een dj. Het voelde als één lang hardloopfeest!

High fives en heel veel publiek

Dan is er natuurlijk nog het publiek. Want hoeveel muziek en activaties je ook neerzet, de NN Dam tot Damloop zou de NN Dam tot Damloop niet zijn zonder al die mensen langs de kant. Er werd geschreeuwd, geklapt en aangemoedigd en ik heb onderweg volgens mij meer high fives aan kinderen uitgedeeld dan tijdens welke andere wedstrijd dan ook. Ik heb serieus bijna de hele route met een glimlach op mijn gezicht gelopen.

Ook het weer werkte mee. De zon scheen, maar het werd niet te warm en af en toe stond er een lekker windje. Wat mij betreft perfect loopweer.

Natuurlijk is het druk. Zeker in de eerste kilometer loop je met ontzettend veel mensen tegelijk en moet je soms even zoeken naar ruimte. Maar daarna verspreidt het veld zich steeds verder en kon ik eigenlijk prima mijn eigen tempo lopen.

Toch nog even versnellen

Pas met nog ongeveer 2 kilometer te gaan, keek ik voor het eerst pas echt naar mijn horloge. Ik voelde me nog steeds goed en dacht: volgens mij kan ik nog wel wat harder. Dus dat deed ik. De laatste 2 kilometer kon ik nog versnellen en richting de finish kreeg ik alleen maar meer energie. Vooral de laatste paar honderd meter in Zaandam was weer zo'n typisch Dam tot Dam moment met heel veel mensen langs de kant, overal geluid en ineens lijken je benen nog een versnelling te hebben waarvan je niet wist dat die er was.

© Eigen beeld

Uiteindelijk kwam ik na 1 uur en 16 minuten over de finish (mijn exacte tijd vind je hier). Een tijd waar ik vooraf helemaal niet mee bezig was geweest, maar waar ik achteraf natuurlijk hartstikke blij mee was!

Volgend jaar weer!

Volgens mij stond ik in 2017 voor het eerst aan de start en inmiddels heb ik de NN Dam tot Damloop zes keer gelopen. Toch verveelt deze wedstrijd voor mij niet. Misschien komt het doordat ik in Amsterdam woon en de wedstrijd daardoor extra vertrouwd voelt. Misschien door die bijzondere route van hartje Amsterdam, door de IJtunnel en uiteindelijk naar Zaandam. Maar het zit 'm vooral in de sfeer. Vanaf het moment dat je de tunnel induikt tot de laatste meters richting de finish gebeurt er iets en deze editie viel dat voor mij extra op.

© Eigen beeld

Doordat ik vooraf had gehoord hoeveel aandacht er in het entertainment langs het parcours was gestoken, keek ik daar tijdens het lopen bewuster naar. En dan is het heel tof om te merken dat al dat werk ook daadwerkelijk bij de lopers terechtkomt. Ik ging zondag niet van start met het idee dat ik een bepaalde tijd móést lopen. Ik wilde vooral voelen hoe mijn benen waren en genieten van de wedstrijd. Uiteindelijk liep ik vrijwel constant rond de 4.45 per kilometer, kon ik op het einde nog versnellen én heb ik 16,1 kilometer lang genoten.

Heb jij de NN Dam tot Damloop dit jaar ook gelopen? Laat in de reacties weten hoe jij de 40e editie hebt ervaren.