Matthieu Bonne breekt waanzinnige wereldrecords: 'Het zijn mijn kindjes'

Matthieu Bonne (32) breekt wereldrecords bij de vleet. Een cover interview over epische races, ADHD en de zoektocht naar rust in een hoofd dat nooit stilvalt.

Aan de Belgische kust, in Bredene, woont een man die wereldrecords breekt die je als gewone sterveling niet eens kunt bedenken. Acht vollédige triatlons in acht dagen tijd op acht verschillende (Canarische) eilanden. 485 kilometer hardlopen aan één stuk in 48 uur. Het wereldrecord op de zesdaagse run staat op zijn naam: 1.045 kilometer. En dan fietste hij nog 3.619 kilometer in 7 dagen tijd. O ja, en hij zwom - zonder te stoppen - om een Griekse eilandengroep, een stukkie van pak ‘m beet 131 kilometer. Om te zeggen dat Matthieu Bonne een steekje los heeft, gaat wat ver. Zeker als hij recht voor je zit, de rust zelve. Hoewel, hij heeft net een nieuw appartement gekocht. Daar is hij maar wat fier op. ‘Het is groter dan mijn huidige woning en dichter bij het strand’, begint hij glunderend. ‘Voor de hond, hè.’ 

Ben je dan een dierenliefhebber, of wat? Bobo heet de kleine viervoeter en Bonne zou Bonne niet zijn als er een loopverhaal aan vastzat. Hij vond haar tijdens een hoogtestage in Kenia, half achtergelaten langs de weg. Op het programma stond ‘twee dagen achter elkaar 125 kilometer lopen’. En nu woont Bobo aan zee in plaats van in de bergen. ‘Het is echt een verrijking in mijn leven’, zegt Bonne.

De stemmetjes

Wie Bonne volgt, kent de records. De 48 uur. De zes dagen. De eindeloze rondjes waarin hij verder loopt waar anderen stilvallen. Maar hoe ziet dat er vanbinnen uit? ‘Een ultra begint pas na 24 uur. Dan komen de hallucinaties en de donkere gedachten’, vertelt hij opvallend nuchter. ‘Je lichaam en je hoofd beginnen te zeggen dat ze dit niet meer willen doen. Dan komen die stemmetjes: “Zou je niet beter stoppen, kan je dit tempo nog wel volhouden?”’

Het fascinerende is: hij lijkt die momenten niet alleen te accepteren, maar bijna op te zoeken. ‘Ik vind dat eigenlijk het mooiste moment. Dan ben je volledig aangewezen op je mentale kracht.’ Hij verzet zich tegen het cliché dat ultrasport 90 procent mentaal, 10 procent fysiek zou zijn. ‘Dat geloof ik niet. Het is een perfecte wisselwerking tussen lichaam en geest. Je kan mentaal nog zo sterk zijn: als je lichaam het niet aankan, stopt het.’

Andersom geldt hetzelfde. ‘Soms voelt mijn hoofd slecht en trekt mijn lichaam mij erdoor. Een uur later kan het omgekeerd zijn.’ Hij spreekt over die lange races alsof het golven zijn: pieken, dalen, opnieuw pieken. ‘Als je al tien jaar zulke dingen doet, weet je ook dat moeilijke momenten voorbijgaan. Maar je weet tegelijk dat er daarna weer nieuwe moeilijke momenten komen.’ Daar traint hij bewust op. ‘In voorbereiding op een record maak ik trainingen expres oncomfortabel. Tijdens een wedstrijd kan ik dan terugdenken: ik heb dit al eens gevoeld.’

En ergens lijkt dat precies te zijn waar Bonne naar op zoek is, het moment dat alle maskers verdwijnen: ‘Natuurlijk!’ lacht hij. ‘Als alles vlekkeloos verliep, dan zou het mij niet motiveren. Het coole eraan is dat je altijd meer kan dan je denkt. Als je denkt dat je op het einde zit, kan je nog zoveel verder.’

De zee

Als kind van de Vlaamse kust, komt hij automatisch bij de zee uit als hij zichzelf probeert te omschrijven. ‘Ik vergelijk mezelf vaak met de zee. De ene dag is die vlak en rustig. De andere dag stormachtig.’ Een man van harde contrasten. Tijdens het interview komt hij zacht over: rustig, vriendelijk, bedachtzaam. Maar aan alles voel je dat het niet zijn hele palet is. ‘Op sommige dagen moet dat beest in mij los.’ Dat ‘beest’ heeft hem ondertussen records opgeleverd die jarenlang als onaantastbaar golden. Al heeft hij het liever over de avonturen dan over de cijfers. 

Gevraagd naar de uitdaging waar hij het meest trots op is, loopt hij even vast: ‘Ai, het zijn mijn kindjes. Moeilijk om een favoriet aan te wijzen.’ Schoorvoetend noemt hij uiteindelijk zijn missie op de Canarische Eilanden: acht volledige triatlons op acht eilanden in acht dagen. ‘Dat was alles samen: natuur, afzien en tussen de triatlons door zeilden we ’s nachts over de Atlantische Oceaan. Dat maakte het avontuur uniek.’

Ultralopen blijft voor hem de sport die het dichtst bij zijn hart ligt. ‘In zwemmen zijn er wereldwijd misschien drie of vier mensen die zulke dingen doen. In ultralopen is de concurrentie gigantisch. Daarom betekent het veel om records te breken die al twintig of dertig jaar staan.’ Lachend vertelt hij over hoe de Griekse recordhouder, Yiannis Kouros, aanvankelijk moeite had met zijn prestaties. ‘Hij zei dat het niet eerlijk was door moderne schoenen en zo.’ Hij haalt zijn schouders op: ‘Ik doe het niet om iemand tegen te zitten.’

Je leest nu een deel van het interview met Matthieu Bonne. Het volledige interview is te vinden in de nieuwste Runner's World.

KOOP HET NIEUWE NUMMER HIER

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?