Hoe ouder worden mijn relatie met Strava veranderde op onverwachte manieren

En dus gebruik ik het platform tegenwoordig op een andere manier.

Onlangs stuurde mijn vriend Sean een berichtje: ‘Ik loop de laatste tijd veel kilometers rond de 5:35–6:00 per kilometer in de vroege ochtend. Dat tempo voelt eigenlijk best lekker.’

Ik antwoordde: ‘Man, rustige duurloopjes kunnen nooit te langzaam. Dat is het zwevende paradijs.’ Dat is het ook. Al geldt dat misschien niet altijd voor mij.

Zwevend paradijs

Laat me dat uitleggen. Maar eerst wil ik duidelijk maken dat ik hier niemand op tempo wil beoordelen. Ik denk dat alle hardloopsnelheden relatief zijn, en dat we allemaal onze momenten hebben van ‘snel’ en, nou ja, ‘minder snel’. Lange tijd lag mijn ‘rustige’ tempo meestal ergens rond de vijf minuten per kilometer. Dat gaat terug tot toen ik als kind begon met hardlopen, eind vorige eeuw. Je vindt een ritme dat gewoon heerlijk voelt, zo moeiteloos dat je zeker weet dat je het de hele dag zou kunnen volhouden zonder moe te worden. De cijfers op je horloge doen er toch niet toe?

Maar juist die cijfers nekten me. Op dagen dat ik verlangde naar dat ‘zwevende paradijs’, wanneer ik wat gesloopt was door marathontraining of gewoon een beetje traag na een paar biertjes te veel de avond ervoor, merkte ik dat ik toch te hard ging. Simpelweg omdat ik wist dat anderen het zouden zien en me zouden beoordelen zodra ik de training naar Strava uploadde.

Zouden ze dat echt doen? Maakt niet uit. In mijn hoofd wel. En hoe rationeel ik het ook probeerde te bekijken, ergens voelde ik altijd druk om net een tikje sneller over de weg te gaan. Mijn relatie met het getal kon ik niet veranderen. Het werd duidelijk dat ik mijn relatie met Strava moest veranderen.

Waarom deel ik dit allemaal?

Ik begon mijn gebruik van het sociale netwerk een paar jaar geleden in twijfel te trekken, toen ik verhuisde naar een dorp. Jarenlang had ik eigenlijk te veel details gedeeld over elke training. Mijn eerste hardloopsessie op het platform dateert uit mei 2007, terwijl Strava pas twee jaar later werd gelanceerd. (Toen het platform eenmaal bestond, uploadde ik mijn volledige historie uit Garmin Connect.) Destijds woonde ik in een grote stad, met tientallen appartementen rond mijn start- en eindpunt, waardoor ik me tot op zekere hoogte anoniem voelde. Mijn huidige woonplaats is een stuk kleiner, en mijn locatiedata gaf meer prijs dan iemand eigenlijk hoefde te weten. Ik scherptе een paar privacy-instellingen aan, maar het zaadje was geplant: waarom deel ik dit eigenlijk nog allemaal?

Een deel van het antwoord is dezelfde aantrekkingskracht als bij elk sociaal netwerk. Sommigen van ons vinden het prettig als een grote groep mensen ons een schouderklopje geeft en zegt dat we goed bezig zijn. Het is tenslotte best leuk om veel ‘kudos’ te verzamelen, maar is dat wat we uit deze sport willen halen? Ik wilde Strava ook weer niet helemaal schrappen. Ik vind het leuk om te zien hoe vrienden joggen op prachtige plekken of indrukwekkende wedstrijdprestaties neerzetten. Dus koos ik voor de simpelste oplossing: ik stopte met een horloge dragen. Dat was voor mij geen onbekend terrein, want ik begon met atletiek lang voordat GPS-hardloophorloges bestonden. In mijn eerste tien jaar als hardloper had ik überhaupt geen horloge.

Volgers verwijderen, een voor een

Ik begon weer zonder horloge te lopen, of soms met een goedkope Casio waarop niet meer zat dan een stopwatch. Daarna vulde ik ‘45 minuten’ in mijn andere trainingslog in. De afstand hoefde ik niet per se te weten, want mijn rondje van ongeveer 7 kilometer door het dorp werd er niet langer of korter van als ik het die dag niet mat. Bovendien weet ik meestal toch waar elke kilometer ongeveer ligt. En het tempo hoefde ik eigenlijk ook niet te weten, want bij rustig lopen zegt dat vaak weinig. Of dat zou het in ieder geval moeten doen.

Ik voelde me vrij. Tot ik begon te vrezen dat mijn stilte op Strava eruitzag alsof ik helemaal niet meer liep. O jee. Nu had ik het dubbel verprutst. Ik zette mijn account op ‘alleen volgers’ en verwijderde zo’n 750 mensen. Ja, ik zat daar ’s avonds laat met het tandwiel-icoontje naast elke naam, één voor één, en klikte telkens op ‘volger verwijderen’. (Sorry als jij daar ook bij zat.)

Mijn idee was dat mijn logboek alleen nog zichtbaar zou zijn voor hardlopers die ik persoonlijk ken: de lokale lopers met wie ik dezelfde wegen deel, de snelle masters tegen wie ik door de jaren heen wedstrijden heb gelopen, en zelfs een handvol mensen die ik nooit in het echt heb ontmoet, maar met wie ik via bijvoorbeeld Instagram een band heb opgebouwd.

Het plezier is terug

Ik voelde meteen opluchting. De mensen die mij echt kennen, denk ik, geven niets om mijn tempo. Sterker nog: veel van hen doen dit al net zo lang als ik en merken dezelfde onvermijdelijke vertraging. En eerlijk gezegd heb ik tegenwoordig weer een stuk meer plezier elke keer dat ik de deur uit ga om te lopen.

Een paar keer per week krijg ik nog steeds een verzoek van iemand die me wil volgen. Voorlopig probeer ik mezelf ervan te overtuigen die te negeren. Misschien, als ik me steeds beter voel bij de hardloper die ik nu ben en bij hoeveel ik wil delen, maak ik dat netwerk weer wat groter. Of misschien ga ik gewoon terug naar een papieren logboek. Er liggen nog duizenden kilometers voor me om over die interne discussie na te denken.

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?