Hoe mijn smartwatch mij door mijn eerste marathon hielp

Zondag 15 september was het zover: ik ging mijn allereerste marathon lopen en was behoorlijk zenuwachtig. Een marathon draait uiteindelijk om één ding: je energie goed verdelen, zodat je je tempo kunt volhouden en sterk kunt finishen. Maar bij een eerste marathon weet je simpelweg niet wat je kunt verwachten.

Hoe gaat mijn lichaam reageren? Waar loop ik op stuk? Komt de man met de hamer?  Mijn doel was daarom om zoveel mogelijk op gevoel te lopen, waarbij mijn smartwatch van Garmin (Forerunner 265s) me enorm heeft geholpen. Ik neem je mee in de laatste uren voor de marathon, tijdens de race en het moment bij de finishlijn.

De ochtend van de marathon

De wekker op mijn smartwatch ging om 03:30, zodat ik mijn ontbijt (twee witte boterhammen met aardbeienjam) precies drie uur voor de start kon eten. Een banaan bewaarde ik voor een half uur voor de start. Ik had hier tijdens mijn trainingen mee geoefend en voor mij werkte dit perfect.

De zenuwen gierden door mijn lijf, maar ik was vooral enthousiast. Ik kon niet wachten! Mijn partner Dylan (trouwe supporter en pakezel van al onze spullen) lag nog half slapend in bed, terwijl ik mezelf probeerde te bedwingen om niet stuiterend de hotelkamer door te gaan. Ik trok mijn hardloopkleding aan, vlocht mijn haar in en strikte mijn hardloopschoenen: het was tijd om naar de start te gaan.

Onderweg naar de start

Kleine sidenote: ik ben niet bepaald een ster het voorbereiden van praktische zaken. De dag ervoor had ik wel even gecheckt of we met de bus naar de start konden, maar dat had ik iets te vluchtig gedaan. De bus reed helemaal niet. Paniek!

Gelukkig zag Dylan net op tijd een andere marathonloper ons hotel verlaten. Hij sprintte erachteraan om te vragen hoe hij naar de start ging. Die bleek natuurlijk al een Uber te hebben geregeld, een dag van tevoren. Gelukkig mochten we mee.

Aan de start

Eenmaal bij de start had ik ook totaal niet stilgestaan bij het feit dat ik nog een uur in de kou moest wachten tot ik mocht beginnen. Dylan kon niet mee het startvlak in om me warm te houden en ik had geen warme kleding meegenomen die ik vlak voor de start langs de kant kon gooien.

Het was bijna knap hoe onvoorbereid ik die ochtend was, terwijl ik de afgelopen twaalf weken juist zo nauwkeurig aan mijn voorbereiding had gewerkt. Ik ging op het meest drukke plekje staan om tussen de mensen warm te blijven en dit ging gelukkig prima.

Uiteindelijk was mijn startvak aan de beurt en liep ik met medelopers naar de start. Nu ging het gebeuren. Dit was het moment om mijn smartwatch aan te zetten.

Tijdens de marathon

Mijn doel was om goed te luisteren naar mijn lichaam. Maar op het moment dat je tussen het publiek loopt, wordt aangemoedigd en de adrenaline door je lijf giert, is het zó makkelijk om te snel te starten. Ik hield daarom mijn smartwatch goed in de gaten: is dit een tempo dat ik vol kan houden? Moet ik gas terugnemen?

Ik deed dit door te kijken naar mijn hartslag met de hartslagmeting. Je wilt je hartslag op een niveau houden waarvan je weet dat je de afstand kunt volhouden. Ook keek ik naar mijn tempo. Het doel was tenslotte om constant en op gevoel te lopen, dus wilde ik niet dat mijn tempo te veel varieerde. Daarnaast hield ik de racevoorspelling van Garmin en het plan van mijn coaches in gedachten. Zolang die overeenkwamen met mijn tempo, wist ik dat ik goed zat. Die constante feedback van mijn smartwatch hielp me om gefocust te blijven en mezelf niet op te blazen.

Kilometer na kilometer bleef ik zonder moeite constant lopen. Ik kon de heuvels makkelijk aan en was volop aan het genieten van de ervaring. Het parcours was schitterend en de energie – zowel langs de kant als onder de lopers – was bijzonder. Halverwege voelde ik me nog steeds sterk en toen wist ik het zeker: dit gaat helemaal goed komen.

Pas na 35 kilometer begon het echt zwaar te worden. Ik voelde ineens elk bot, elke spier en pees in mijn onderlichaam. Maar ook dat was (verrassend genoeg) te doen. Mijn smartwatch gaf nog steeds aan dat ik constant liep en in dit tempo kon ik finishen.

Over de finishlijn

Het laatste stuk liep bergaf en in de verte zag ik de finishlijn bij het Operahuis dichterbij komen. Ik was er bijna! De supporters werden steeds luider en het voelde alsof ik vanzelf naar de finish werd getrokken. Ik finishte met een traan van blijdschap en stopte mijn smartwatch: 4:05:46. Dit was een van de allermooiste ervaringen in mijn leven.

Pas later ontdekte ik hoe bizar constant ik had gelopen en dat is voor een groot deel te danken aan mijn smartwatch. Het hielp me om gecontroleerd te lopen en niet te hard van stapel te gaan. De sleutel is natuurlijk luisteren naar je lichaam, maar mijn Garmin-smartwatch was een extra houvast om mijn droom waar te maken: het lopen van mijn allereerste marathon. 

Nu, een jaar later, train ik opnieuw voor de Sydney Marathon. Dit keer met een duidelijk doel: een marathon onder de vier uur lopen. In dit artikel neem ik je mee op weg naar mijn eerste sub-4 marathon.

Wil jij ook je doelen behalen? Dan kan een smartwatch niet ontbreken. Scoor hier jouw Garmin-smartwatch. Verkrijgbaar in verschillende kleuren.

© Garmin

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?