Hoe de verkeerde schoenen mij mijn eerste blessure bezorgde

Ik heb zes maanden aan training nodig gehad om eindelijk de moed te verzamelen om me in te schrijven voor een race: de 'Fifth Mile Avenue' in New York City. Een van de meest iconische races in de wereld. Runner’s World-collega's doen hier elk jaar aan mee in de media heat en ik was consistent genoeg aan het trainen om mee te doen en het merk te representeren.

Ik heb slungelig mijn rustige loopjes afgelegd en een poging gedaan met wat snelheid de dijkjes op te lopen. Dit allemaal met zo’n 145 stappen per minuut, mijn cadans heeft nog wat aandacht nodig. Ik was me heel bewust van mijn gebreken, maar toen ik mij inschreef voor die race voelde ik me echt een loper!

Ik heb de sponsor van de race, New Balance, meteen een mailtje gestuurd met mijn schoenmaat. Het duurde ongeveer een week voor ik mijn gratis paar Fuelcell Rebel V5’s op de mat had liggen. Het was augustus, ongeveer een maand voor de race en het weer koelde alweer aardig af. Ik voelde me nog verrassend kalm over de race, ik deed het tenslotte gewoon voor de leuk. Mijn nieuwe schoenen zagen er aardig blits uit vergeleken met mijn vorige hardloopschoenen en ik kon ook genieten van het idee dat ik zou matchen met al mijn collega’s. Ik trok de schoenen aan en strikte mijn veters zorgvuldig om buiten een training te doen. 

Al na 30 seconden merkte ik dat ik mijn tenen aan het krommen was in de schoenen. Ik was me ervan bewust dat mijn ene voet een halve maat groter is dan de ander, maar dat is hiervoor nog nooit een probleem geweest. Ik heb weleens eerder een teennagel gebroken, dacht ik, dus zette de training glimlachend voort. Ik had mezelf ervan overtuigd dat pijn geen slecht signaal was, maar gewoon een onderdeel van het lopers leven.

'Ik ben een hardloper! ik ga toch zeker niet naar huis wandelen?'

Na ongeveer een kilometer te hebben gelopen, merkte ik een soort ploppend geluid op. Ik dacht dat het vast mijn veters waren die op mijn schoenen tikte tijdens het lopen. Dus ik pauzeerde mijn Apple Watch en inspecteerde mijn schoenen nauwkeurig om uit te vinden waar het geluid vandaan kwam. Maar het leek niet van mijn schoenen te zijn gekomen, want de veters waren van zacht materiaal gemaakt. Dus ben ik onwetend door gaan lopen. 

Het heeft vijf kilometer geduurd voor er een zeurende pijn begon op te komen in mijn knieschijf. Het was nog geen stekende pijn, maar meer een sensatie dat het daarbinnen niet op de goede plek zat. Misschien zijn de schoenen toch iets te klein, dacht ik bij mezelf. Maar het begon net te regenen en ik moest nog eens vijf kilometer tot ik thuis was. Ik ben een hardloper! dacht ik, ik ga toch zeker niet naar huis wandelen in de regen?

Toen ik de volgende ochtend vanuit mijn appartement naar beneden ging via de trap, begon ik te begrijpen dat er onmiskenbaar iets mis was met mijn knie na mijn heldenactie van de dag ervoor. Met elke stap voelde het alsof mijn knieschijven door een knarsende hete machine werden gewrongen. Ik voelde opeens een duidelijke zwelling en irritatie in mijn knie opkomen. De rest van de trap ben ik hinkend en huppend op mijn andere been naar beneden gestruikeld.  

Mijn eerste blessure

Het had tien vervelende kilometers nodig om mijn eerste blessure te voltooien. Ik heb meteen een afspraak gemaakt met een fysiotherapeut, die me vertelde dat ik het welbekende iliotibiaal bandsyndroom, oftewel lopersknie, had opgelopen. Hij vertelde me dat er een grote kans is dat mijn vorige schoenen al een verkeerde match waren en dat het laatste loopje op de nieuwe schoenen de druppel was voor mijn knieën. 

Dus de aankomende 6 maanden heb ik mezelf beziggehouden met krachttraining en de specifieke oefeningen van mijn fysio. En natuurlijk het nodige zeuren over mijn blessure tegen mijn naasten. Ik heb veel nagedacht over wat er mis was gegaan maanden geleden. Mijn lichaam tolereerde de schoenen niet en deed zijn best dit te compenseren, waardoor mijn knie overbelast raakte. Medisch adviseur John Vasudevan vertelde me: ‘Hardlopen is over het algemeen een opeenstapeling van kleine fouten, of je schoenen nu te los of te strak zitten, het zorgt ervoor dat je anders gaat lopen en je voet anders neerzet.’

Hoe mijn ego mij in de weg zat

Pas nu ik dit verhaal schrijf begrijp ik dat mijn ego mij meer in de weg zat dan die schoenen. Je hebt niet een blits paar schoenen nodig om een echte hardloper te zijn. Wel moet je goed naar je lichaam luisteren en een training eindigen wanneer iets fout aanvoelt. Pas een maand geleden ben ik eindelijk naar een hardloopwinkel gegaan en heb ik een goed passend paar schoenen aanbevolen gekregen voor mijn lichaam. Zodoende leerde ik dat ik voor het hardlopen beter een maatje groter kon nemen, voor die ene voet die net een halve maat groter is en ook voor eventuele zwelling. De vrouw die mij hielp vertelde me dat veel mensen hardloopschoenen hebben in de verkeerde maat, gelukkig, ik was niet de enige. 

Dus na een goede dosis schaamte, kwam ik erachter dat na zo’n 30 jaar in dit lichaam geleefd te hebben, ik nog steeds veel te leren heb. Al helemaal omtrent het hardlopen. Het zal een eeuwigheid plus een beetje nodig hebben wil ik alles begrijpen, maar de eerste stap is voor nu mijn ego aan de kant te zetten. Ik had geen toestemming nodig om mezelf een hardloper te noemen. Een groot deel van hardloper zijn is namelijk om de wijsheid te hebben over wanneer je door moet zetten en wanneer je beter kan stoppen.

Dit artikel is een syndication van Runner's World UK.

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?