Harry Styles is er een van ons: 'Met hardlopen kan ik mezelf verslaan'

De wereldwijde popsuperster gaat in gesprek met de legendarische schrijver en mede-marathonloper Haruki Murakami over de sublieme eenvoud van hardlopen. En hoe het hun creatieve leven voedt.

Harry Styles vraagt om advies. Hij was nerveus voor vandaag, kon bijna niet geloven dat het echt doorging. Maar hij was ook opgewonden. Hij zou een van zijn helden ontmoeten, een man die hem het gevoel gaf dat kwetsbaarheid oké is. Iemand die hem inspireerde om te gaan hardlopen. Marathons, om precies te zijn.

‘Ik vroeg me af of u misschien advies voor me heeft: als man, als artiest en als hardloper?’

Die vraag stelt hij aan Haruki Murakami, de gelauwerde Japanse romanschrijver en auteur van What I Talk About When I Talk About Running, het boek dat Styles naar eigen zeggen deed geloven dat hij daadwerkelijk een marathon kon lopen. Wat hij vervolgens ook deed: in 2025 liep hij eerst in Tokio naar een tijd van 3.24 uur, en zes maanden later in Berlijn dook hij met 2.59.13 overtuigend onder de drie uur.

‘Wat een moeilijke vraag’, zegt Murakami met een zachte lach.

‘Nou ja, als mens eigenlijk’, verduidelijkt Styles, ook lachend.

Ze praten al ruim een uur. Styles is speciaal overgevlogen om de schrijver in de buurt van diens huis te ontmoeten. Een onwaarschijnlijk duo: de 32-jarige zanger, songwriter en acteur en de 77-jarige bestsellerauteur. Maar hun gedeelde liefde voor hardlopen zorgt al snel voor een vanzelfsprekende klik.

Styles is goed voorbereid. Zijn doordachte vragen verraden een mate van introspectie die zeldzaam is bij iemand die sinds zijn zestiende in de schijnwerpers staat. Het gesprek waaiert alle kanten op: concentratievermogen (Harry had als kind moeite met lezen), ziekte (Murakami herstelt van een ziekenhuisopname en kan momenteel niet lopen), eenzaamheid, observatie, muziek, creativiteit, roem en het verlangen om gewoon te zijn.

En natuurlijk hardlopen, dat met al die thema’s verweven is.

Murakami, die meer dan 25 marathons voltooide, denkt even na en zegt dan: ‘Een van de belangrijkste dingen voor een mens is om de tegenstelling te omarmen. Als ik schrijf, voel ik altijd een innerlijke contradictie en juist daarom wil ik me uitdrukken… om haar te begrijpen. Zelfs op mijn leeftijd vraag ik me nog af: wat is dit voor chaos in mij? Dat zou mijn advies aan jou zijn. Als artiest én als man. Als er iets donkers in je zit, kun je dat niet zomaar onbewerkt tonen. Je moet die tegenstelling omvormen tot iets positiefs door haar te delen met anderen die misschien denken dat ze die niet hebben. Sublimeer je innerlijke tegenstrijdigheden tot kunst.’

Hij pauzeert opnieuw en glimlacht. ‘Mijn advies als hardloper? Geen tegenstrijdigheden.’

© Laura Jane Colson

© Laura Jane Colson

NIET TE SNEL, NIET TE VROEG

Harry Styles: ‘Wat ik zo mooi vond aan uw boek over hardlopen, is dat het me bevrijdde van het idee dat muziek per definitie een ongezond beroep is en dat ik een gekwelde ziel moest zijn. U laat zien dat gezond zijn je juist in staat stelt om lang artiest te blijven. Dat je gestructureerd en gezond kunt leven én goed werk kunt maken. Daar ben ik u heel dankbaar voor.’

Haruki Murakami: ‘Een boek schrijven is niet zo moeilijk. Maar blijven schrijven, daarvoor moet je sterk zijn. Het draait om uithoudingsvermogen. Toen ik een tiener was, stierven muzikanten zo jong. Jim Morrison. Jimi Hendrix. Ze konden niet wachten: live fast, die young. Maar dat wilde ik niet. Ik wilde een normaal leven leiden, want ik ben gewoon een normale man. En dan abnormale boeken schrijven. Dat was mijn ideaal.’

HS: ‘Als je een marathon wilt lopen, vraagt dat om discipline. Je kunt niet te snel, te vroeg gaan. Voelde het voor u altijd vanzelfsprekend dat hardlopen en schrijven elkaar voeden? Of maken we het soms te ingewikkeld, terwijl u gewoon graag schrijft en graag loopt?’

HM: ‘Hardlopen en boeken schrijven passen allebei bij mijn karakter. Bij hardlopen gaat het niet alleen om snelheid. Ik hield nooit van balsporten. Het gaat erom dat ik met mezelf de competitie aanga.’

HS: ‘We leven in een tijd waarin zo’n inspanning al snel als niet cool wordt gezien. Alsof artiest-zijn iets romantisch is, bijna spiritueel, iets dat je overkomt. Maar in uw werk zie ik geen angst om niet cool te zijn. Als u schrijft over seks en mannelijkheid, zijn uw personages geen experts, ze stuntelen. Er zit onschuld in, kwetsbaarheid, schaamte. Dat heeft mijn kijk op mannelijkheid en kwetsbaarheid echt veranderd. Was dat bewust?’

HM: ‘Ik ben gewoon een normale man. Altijd geweest. Als tiener en twintiger was ik nergens bijzonder goed in. Na mijn studie wilde ik geen kantoorbaan. Ik begon een kleine jazzclub in Tokio. Ik dacht niet dat ik schrijver zou worden, ik hield gewoon van lezen. Maar op mijn 29ste werd het verlangen om te schrijven heel sterk. Dus schreef ik een boek - min of meer impulsief - en werd romanschrijver. Maar ik leef nog steeds een normaal leven met mijn vrouw. Bij interviews voel ik me soms ongemakkelijk. Waarom zou een interviewer denken dat ik bijzonder ben? Daarom zijn mijn personages gewone mensen, met diezelfde ongemakkelijkheid. Ik zie mezelf niet eens als schepper; ik ben eerder een ontvanger. Ik luister graag naar muziek, ik lees graag boeken. Maar ik ben gewoon een lezer, een luisteraar. Ik heb geprobeerd instrumenten te leren, maar ik haat oefenen. Dat is saai.’

HS: ‘O, absoluut.’

(Beiden lachen.)

© Laura Jane Colson

SAMEN IN DIT MOMENT

Styles’ vierde album, Kiss All The Time. Disco, Occasionally, verschijnt op 6 maart. Sinds 2022 wachten fans op een opvolger van het hitalbum Harry’s House. Maar na jaren van intensief touren was Styles bereid nog veel langer te wachten met opnemen. Vijf, acht, twaalf jaar als het moest. Hij wist niet meer wat hij wilde zeggen.

‘Tijdens een tour worstelde ik vaak met de vraag wat ik eigenlijk gaf, wat ik toevoegde aan de wereld. Zeker als het beloningssysteem en de adoratie zo luid zijn. Ik krijg zó veel energie, mensen geven me zo veel. Daar ben ik diep dankbaar voor. Maar wat draag ik bij? Soms werd het bijna existentieel.’

In 2010 stond hij nog als babyface met krullen op het podium van The X Factor en vertelde dat hij rechten en sociologie wilde studeren. Gewoon een jongen met een bijbaan in een bakkerij en een moeder die vond dat hij goed kon zingen. Zestien jaar later, na een duizelingwekkend succes en het enorme apparaat dat daarbij hoort, groeide ook het gevoel van isolatie.

© Laura Jane Colson

‘Door de jaren heen zei ik nee tegen alles waar ik voor werd uitgenodigd’, zegt hij. ‘Verjaardagen van vrienden, reizen, openingen. Ik begon me af te vragen: zeg ik nee omdat ik het echt te druk heb, of omdat het comfortabeler is dan ja zeggen? Als je jezelf afsluit om negativiteit buiten te houden, mis je ook positieve ervaringen.’

In 2024 werd hij dertig en nam hij vrij. Hij begon voor zijn plezier te reizen: Japan, Spanje, Duitsland. Vooral Berlijn trok hem aan; hij keerde er steeds terug, maakte nieuwe vrienden, dook het nachtleven in.

‘Goede elektronische muziek is zó goed, vooral het melodische. ’s Nachts is het een gemeenschap, maar je ziet ook hoe iedereen zijn eigen ervaring beleeft.’

Dat gevoel wilde hij op zijn volgende album vangen. ‘Ik wilde het gevoel van de dansvloer recreëren. Verloren zijn in instrumentatie en muzikaliteit. Zo meeslepend. Zo wil ik me ook op het podium voelen. Niet alsof ik een preek geef. Maar alsof we samen in die muziek zitten. Alsof ik er middenin sta, met jullie.’

Die nieuwe levensstijl vroeg om tegenwicht, en daar kwam hardlopen in beeld. Het bood discipline en een andere vorm van alleen-zijn.

‘In die nieuwe ervaringen is er zó veel prikkeling. Zo veel mensen, zo veel geluid. Hardlopen werd mijn plek om dat te verwerken. Echt alleen zijn. Tijdens een marathonvoorbereiding - het eenzaamste deel - ga je gewoon de deur uit en drie uur later ben je terug. Er is een echte synergie met elektronische muziek. Het is hypnotiserend, bijna een mantra.’

Begin 2025 begon hij met opnemen in de Berlijnse Hansa Studios, met vaste producer Kid Harpoon, vlak bij een traject van acht kilometer waar hij bijna dagelijks liep. Soms luisterde hij onderweg naar demo’s op zijn telefoon en maakte notities.

© Laura Jane Colson

© Laura Jane Colson

‘Met gewone playlists dacht ik: nog twintig nummers te gaan. Maar met elektronische muziek - artiesten als Floating Points en Jamie xx, of sets van Duitse techno-dj’s als Fadi Mohem en Ben Klock - voelde het hypnotiserend. Alsof ik erin verdween. Het hielp me om in een meditatieve staat te komen. De tijd verstrijkt dan totaal anders.’

ALLEEN JIJ, IN BEWEGING

HS: ‘Bent u creatief tijdens het lopen, of zet u alles juist uit? Voor mij versterken de meditatieve kant van muziek en van hardlopen elkaar. Tijdens het lopen heb ik tijd om na te denken over wat ik maak, en over mijn leven.’

HM: ‘Als ik loop, loop ik. Ik denk niet veel. Ik luister meestal naar muziek. Pas achter mijn bureau begin ik te denken. Tijdens het lopen ben ik leeg. Er komt iets binnen, maar ik merk het niet op. Leegte is een doel. Je lichaam trainen is het perfecte vat creëren, een fundament waarop ideeën kunnen landen.’

HS: ‘Als artiest ben je een observator. Maar zodra je bekend wordt, word je geobserveerd. Je weet dat je dezelfde bent, maar anderen zien iets anders. Wat ik zo mooi vind aan hardlopen is de eenvoud. Je bent weer de observator. Je beweegt je in je meest pure vorm door de wereld. Alleen jij, in beweging. Meer heb je niet nodig dan een paar schoenen.’

HM: ‘Als romanschrijver hoef ik niet zo geobserveerd te worden als jij. Ik kan binnen blijven wanneer ik wil. Ik hoef niemand te ontmoeten.’

HS: ‘Een van mijn favoriete zinnen van u is: "Heb geen medelijden met jezelf, alleen klootzakken doen dat." Wat me ook raakt, is de poëzie van simpele dingen: ontbijten, een biertje drinken. Dat beïnvloedt hoe ik kleine momenten waardeer. Het verandert hoe je naar de wereld kijkt.’

© Laura Jane Colson

EEN VASTE START, EEN FINISH

Styles, afkomstig uit Cheshire in Noord-Engeland, woont al vijftien jaar in Londen en is fan van het glooiende groen van Hampstead Heath. Maar toen hij de stad te voet en hardlopend begon te verkennen, leerde hij haar opnieuw kennen.

‘Je ziet dingen op straatniveau die je vanuit een auto mist. Er waren zo veel delen van Londen die ik nooit echt had gezien. In mijn vroege tijd bij One Direction zaten we vooral in hotels en zalen. Er zijn landen waar ik ben geweest zonder ze echt te ervaren. Nu committeer ik me eraan om naar buiten te gaan, lopend. Je beleeft een plek totaal anders.’

Over zijn commerciële succes is hij bescheiden. ‘Dat is allemaal dankzij de fans. Ik kan geen zaal uitverkopen, dat doen zij. En de producer met wie ik werk, en mijn hele team. Alles wat beloond is, is werk van veel mensen.’ Hardlopen is in dat opzicht het tegenovergestelde. En dat contrast voelt verfrissend.

Creativiteit - muziek maken, romans schrijven - kan bevrijdend zijn, maar ook beladen. Een album voelt misschien nooit echt af. Een marathon heeft een vaste start en een finishlijn.

‘Sport is zo binair, het draait om tijd’, zegt Styles. ‘Het gaat er niet om dat ik hitlijsten wil verslaan, ik ben geen topatleet. Maar ik kan mezelf verslaan. Trainen en het afmaken.’

Hardlopen is niet nieuw voor hem. In zijn twintiger jaren liep hij af en toe, maar zonder structuur. ‘Ik stretchte niet genoeg en zorgde slecht voor mijn lichaam, dus raakte ik snel geblesseerd.’ Nu vertrouwt hij erop dat hij komt opdagen. ‘De voldoening zit in weten dat ik op die woensdag, toen ik me verschrikkelijk voelde, tóch ben gaan lopen.’

Onder de drie uur lopen leek ooit een bijna absurd specifiek doel. ‘Hoe houd je dat tempo zo lang vol? Maar juist dat aanspreken van controle trok me aan. Je kunt zo veel beïnvloeden.’

Pacing bijvoorbeeld, in Berlijn waren zijn tussentijden bijna identiek. En voeding. ‘Ik drink normaal veel water, maar ik was bang dat ik tijdens de marathon in Berlijn in mijn broek zou plassen. Dus ik nam ’s ochtends veel elektrolyten en minder water, en dronk tijdens de race juist meer.’

Wat eten betreft: ‘Voor elke lange duurloop eet ik de grootste croissant die ik kan vinden.’

En de dingen die hij níet kan controleren? De kwetsbaarheid van als bekend gezicht door Londen lopen? Hij lijkt er verrassend ontspannen onder, vaak in felgekleurde trainingskleding en opvallende Nike Alphaflys.

‘Het belangrijkste is dat je altijd in beweging bent. Je kunt elke hoek omslaan’, zegt hij. ‘Mensen denken eerder: ‘Was dat…?’ dan: ‘Kijk, daar is hij!’ En tegen de tijd dat ze het zeker weten, ben je al weg.’

© Laura Jane Colson

© Laura Jane Colson

NIEMAND KAN EEN MARATHON VOOR JE LOPEN

HM: ‘Wat ik mooi vind aan hardlopen is dat het iets heel solitairs is, maar ook weer niet helemaal. Je bent alleen, en tegelijk ben je met andere lopers, met een vage grens tussen jou en hen. Mijn boek over hardlopen is in veel talen vertaald, dus waar ik ook ter wereld loop, herkennen andere lopers me en roepen ze mijn naam. Waar ik ook ga, ik heb een vriend.’

HS: ‘In de eerste alinea van dat boek beweert u dat het een bekend gezegde is dat een heer niet praat over de vrouwen met wie hij is uitgegaan of over de belasting die hij heeft betaald. Vervolgens geeft u toe dat u dat net zelf hebt verzonnen, maar dat mensen eigenlijk ook niet zouden moeten praten over hoe ze gezond blijven. Haha. Het is geweldig om een boek over hardlopen met humor te beginnen. Als de normale man die u zegt te zijn, niet als een etherisch figuur. Sterker nog, misschien is dat wel wat ik het mooist aan u vind: ik weet eigenlijk niets over u, behalve het werk dat u met ons hebt gedeeld. Ik ben u net zo dankbaar voor wat u voor uzelf hebt gehouden als voor wat u hebt gedeeld.’

HM: ‘Jij schrijft je eigen muziek en teksten, toch? Dat is geweldig. Ik vraag me al heel lang af: wat is creativiteit? Ik schrijf nu zo’n 45 jaar boeken, ik maak iets, maar nog steeds weet ik niet wat creativiteit precies is. Er zit iets in mij, maar ik kan de essentie niet oproepen wanneer ik wil. Het komt gewoon. En als ik klaar ben met schrijven, is het weer weg. Dan wacht ik tot het terugkomt. Maar wachten is niet makkelijk. Soms is het heel zwaar, omdat je niet weet of het nog eens terugkomt. Toch moet je wachten.’

HS: ‘Ja, en je overgeven aan dat wachten kan heel passief voelen, misschien is juist dat contrast met hardlopen zo aantrekkelijk. Creativiteit is ontastbaar, subjectief, zonder duidelijke grens. Bij een marathon is er een begin en een finishlijn. Op creativiteit staat geen finish. Als muzikant begrijp ik nog steeds niet volledig wat dat betekent en wat het over tien jaar voor me zal betekenen. Maar hardlopen is een competitie met jezelf, terwijl iets maken en daar extern voor worden geprezen volledig afhangt van anderen die besluiten dat ze het mooi vinden. Het ligt bij hen.’

HM: ‘Je moet een fundament bouwen om er iets op te kunnen zetten. Hardlopen heeft me veel geleerd. Mijn piek als loper lag rond mijn 45ste; daarna ging het bergafwaarts. Ik wist dat alles een piek heeft en dat ik me daarop moest voorbereiden. Maar schrijven heeft geen piek, ik ben 77 en schrijf nog steeds. Mijn nieuwe roman verschijnt dit jaar. In juli. Ik heb hem net afgerond. Ik ben erg gelukkig!’

HS: ‘Gefeliciteerd! Toen uw boek Norwegian Wood eind jaren tachtig zo’n enorme hit werd, zat daar dan een soort artistieke tegendraadsheid achter om uw volgende boeken surrealistischer te maken? En was dat misschien onbewust een reactie op de plotselinge populariteit, die voor iemand die gewoon wilde blijven leven als een normaal mens onnatuurlijk voelde?’

HM: ‘In Japan verkocht Norwegian Wood destijds meer dan twee miljoen exemplaren. Ik was ongeveer een jaar lang somber omdat het zo populair werd. Ik wil niet populair zijn. Maar ik herstelde, en begon iets anders te schrijven. Dat was mijn keerpunt, denk ik. Maar hoe kijk jij naar albums die goed verkopen?’

HS: ‘Ja, ik snap het. Wanneer je iets maakt, is er een moment waarop het heel puur voelt; een prachtig ogenblik waarop het af is en nog helemaal van jou. En dan is er bijna verdriet bij het loslaten. Je moet het uit handen geven - alsof je je kind naar school brengt - en dan raakt het een beetje los van je. Pas de afgelopen jaren ben ik gaan beseffen dat de reacties van mensen niet per se over mij gaan. Ik ben minder belangrijk dan ik dacht. Dat kan eng zijn, beseffen dat het niet om jou draait, maar het kan ook bevrijdend zijn. Mijn taak is simpelweg om mens te blijven en dat vast te leggen. Niet om het antwoord te geven op wat het leven betekent. Er zit vrijheid in het idee dat mijn werk is om mensen te laten meekijken terwijl ik vragen stel. Want vragen zijn interessanter dan antwoorden.’

HM: ‘Dat voel ik ook bij mijn boeken. Ik bied de vraag aan, niet het antwoord. Natuurlijk zijn er critici die zeggen wie de winnaar is en wie niet, maar die wereld bevalt me niet. Dus ik blijf er weg van. Ik loop liever. En ik krijg hetzelfde gevoel bij jou. Jij bent waarschijnlijk niet iemand die veel waarde hecht aan prijzen of verkoopaantallen. Je wilt het leven leiden dat jij wilt leiden. Een prijs krijg je omdat iemand anders vindt dat je die verdient. Maar belangrijker is wat jij zelf waardevol vindt voor jouw leven.’

HS: ‘Ik werk in een wereld waarin voortdurend wordt geoordeeld wie de beste is - ranglijsten, verkoopcijfers, prijzen - terwijl muziek zo subjectief is en eigenlijk niet tastbaar op die manier. Wat ik in mijn leven, maar vooral via hardlopen, heb geleerd, is mezelf vertrouwen om te doen wat ik zeg dat ik ga doen. Tegen mezelf zeggen: ik weet dat je iets moeilijks kunt. Dat je kunt opstaan en trainen als je geen zin hebt. Dat je door zware momenten heen kunt. Die integriteit naar jezelf toe, niemand kan een marathon voor je lopen. Voor muziek zijn er veel mensen die me helpen, die platen maken, shows neerzetten en zorgen dat ik er goed uitzie. Maar hardlopen is een gesprek met mezelf.’

Creative Director: Molly Hawkins, Productie: Someday Studio, Executive Producers: Andrew Gallo, Wyatt Whitaker, Styling: Harry Lambert, Make-up: Carol Dotti, Haar: Candice Birns, Setdesign: Kelly Infield, Full Stop Management: Jeffrey Azoff, Tommy Bruce, Tom Skoglund, Hand Printing: Lloyd Ramos, Postproductie: Imagine

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?