Documentairemaker Ruby Deelen: 'Onze dalmatiër Otje heeft veel beweging nodig'

Tijdens haar eerste marathon in Noorwegen voelde Ruby Deelen sterk: 'Ik ben gemaakt om heel lang achter elkaar te lopen.'

Ruby Deelen (34) is Head of Documentary bij 100%, de Amsterdamse productiemaatschappij. Ze werkte jarenlang als eindredacteur en programma-ontwikkelaar bij de VPRO. In mei won ze met haar docu House of Hope de hoofdprijs tijdens Hot Docs, het grootste documentairefestival van Amerika. Het thema hoop is ook wel van toepassing op haar relatie met hardlopen. Hoewel Deelen al twaalf jaar loopt, is ze vier jaar geleden pas echt serieus gaan hardlopen. 'Ik kwam uit een instabiele relatie waarin ik mezelf een beetje was kwijtgeraakt', vertelt ze, 'inclusief mijn hobby’s.'

Hardlopen stond al een poos op een lager pitje: 'Ik was volgens mij tien kilo zwaarder dan nu. Ik dacht: hoe ga ik ervoor zorgen dat ik mezelf weer beter ga voelen? Toen heb ik me ingeschreven voor een marathon, wat symbool stond voor weer met mezelf bezig zijn. Als je zo’n enorme afstand wilt kunnen lopen, dan ben je gedwongen om veel te trainen. De structuur waarmee dat gepaard gaat, deed me ontzettend goed. Het bleek voor mij dé manier om mezelf weer terug te vinden.'

Jungfrau Marathon

En reken maar van yes dat ze zichzelf gevonden heeft. Inmiddels woont ze met haar vriend en haar hond Otje in Amsterdam. Ze luistert beter naar haar innerlijke stem: 'We hebben een tijdje geleden voor langere tijd een berghutje in Zwitserland gehuurd. Ik had van tevoren het romantische idee om daar lange afstanden te gaan hardlopen, maar we zitten op 1500 meter hoogte en alleen al er komen is een enorme klim met onze spullen. Hardlopen komt er dus nog niet echt van, maar we hiken wel veel.' Wat maar wil zeggen dat ze zich door niets of niemand uit het veld laat slaan.

Die hoogtemeters zijn evenmin iets waar ze van schrikt. 'In 2024 heb ik meegedaan aan de Jungfrau Marathon in Zwitserland. Behalve de gebruikelijke 42 kilometer heb je daar ook nog te maken met 2000 hoogtemeters, dus ik ben enorm aan de slag gegaan met hellingtrainingen in de sportschool, lange duurlopen en oefenen met gelletjes. Het is een fout die veel hardlopers maken, dat ze dat te weinig doen. Ik neem vanaf 7 kilometer elke 7 kilometer een gelletje van Maurten, die vind ik supergoed. Daarnaast drink ik tijdens het lopen altijd heel veel water. Er wordt vaak gezegd: een marathon gaat vooral over eten en drinken. Daar geloof ik heel erg in.'

Dalmatiër Otje

Op de vraag of ze liever alleen of samen loopt, antwoordt Deelen gevarieerd. 'Ik heb heel wat zondagen in mijn eentje hardgelopen, maar sinds een jaar heb ik een vriend die veel heuveltrainingen met mij heeft gedaan. Dat vond ik knap, hij is zelf niet zo’n freak met hardlopen als ik. Maar hij wilde me supporten voor mijn derde marathon, die ik afgelopen najaar heb gelopen in Patagonië. Ik loop soms ook met onze dalmatiër Otje. Zij heeft veel beweging nodig en daar kom je niet zo snel aan in Amsterdam. Als ik uit mijn werk kom, gaan we vaak even een rondje van 6 kilometer doen in het Vondelpark. Dat is gezelliger dan in m’n eentje.'

Haar eerste hele was de Midnight Sun Marathon in Noorwegen. 'Daar voelde ik heel sterk: ik ben gemaakt om heel lang achter elkaar te lopen. Ik voel me daar goed bij, dat maakt me blij. Ik was onderweg ook helemaal niet zo uitgeput, terwijl allerlei superfitte gespierde mensen om me heen het heel zwaar hadden. De hoogtemeters in Zwitserland en Chili voegden daar een nieuw element aan toe, omdat ik bij de ene marathon steil omhoog ging en bij de andere marathon steil omlaag. De lol zit voor mij niet in elk jaar een marathon lopen en dan steeds een paar minuten sneller. Het gaat mij erom mezelf steeds op een andere manier uit te dagen.'

Dit artikel is een ingekorte versie van het volledige interview dat Fleur Baxmeier had met Ruby Deelen. Het verscheen in Runner’s World magazine #6. Wil je meer verhalen van bekende en inspirerende lopers? Neem dan een abonnement.