Daphne Koster over hardlopen: ’Als ik hier loop, dan denk ik terug aan die tijd'

Voetbalster Daphne Koster was op haar achttiende al aanvoerder van Oranje en speelde uiteindelijk 139 interlands. Na haar afscheid als prof in 2017 bleef ze in beweging, maar dan zonder de druk die bij topsport komt kijken. Voor haar komt dat neer op recreatieve rondjes door de duinen, waar ze veel mooie herinneringen heeft liggen.

Hardlopen als jeugdherinnering

Haar liefde voor hardlopen begon al ver voor haar voetbalcarrière serieus werd. ‘Na het seizoen ging ik als meisje van elf, twaalf met mijn vader, mijn trainer en zijn zoons een rondje van vijf kilometer door de duinen bij Heemskerk doen. Datzelfde rondje loop ik nog steeds graag. Ik kan ook wel in mijn buurt gaan lopen, maar dat vind ik toch saai. Als ik daar in de duinen ben, komen die herinneringen meteen terug. Mijn vader en trainer liepen achter ons, de oudste zoon liep voorop en ik probeerde hem dan bij te houden. Die drang om te concurreren zat er al vroeg in.’

Eigenwijs weer naar die duinen

Ook tijdens haar loopbaan bleef dat lopen belangrijk. Vooral in de zomer, als de bal even stillag. ‘We kregen altijd een loopprogramma van de club mee om onze conditie op peil te houden. Het idee was om dat op het veld te doen, maar ik was een beetje eigenwijs en ging liever de duinen in. Daar heb ik die vrijheid, die natuur om me heen. Dat past veel beter bij me dan een kaal trainingsveld.’

Het liefst dóór de waterplas

Tegenwoordig loopt ze puur op gevoel. Geen vaste schema’s, geen hartslagzones, geen koptelefoon. ‘De ene keer doe ik intervallen van een kilometer met rustpauzes, de andere keer kijk ik gewoon hoe snel ik een rondje van vijf kilometer kan lopen. Ik ben dan even helemaal bezig met m’n lijf. Ik hoor de vogels, voel de wind, en als er een waterplas ligt, dender ik er het liefst doorheen.’

Strava als duwtje

Toch gebruikt ze wel een hulpmiddel. ‘Dat klokkie en die Strava-app geven me een klein zetje als ik twijfel. Soms heb ik geen zin, stel ik het uit tot later op de dag, maar uiteindelijk ga ik toch. Want als ik helemaal niks doe, word ik onrustig. Ik heb gewoon behoefte aan bewegen.’

Geen prestatiedrang meer, wel plezier

Koster doet af en toe mee aan evenementen zoals de Cruyff Run of de Amstel Gold Race - op de fiets. Maar echt toewerken naar een wedstrijd? Dat hoeft voor haar niet. ‘Die 14 kilometer van de Cruyff Run is ongeveer het maximale voor mij. Misschien zou ik een marathon kunnen lopen, maar als ik ergens voor ga, wil ik het goed doen. Dan moet ik een schema volgen en dingen laten, en daar heb ik nu geen zin in. Ik wil kunnen kiezen. Als ik op een dag liever fiets dan loop, dan pak ik de fiets. Ik wil ook kunnen mountainbiken, klimmen of surfen als iemand dat voorstelt. Voor mij is die afwisseling belangrijk.’

Meer oud-voetballers? Dit artikel verscheen eerder in Runner's World #6, daarin vind je - naast veel meer loopinspiratie - een vierluik met allemaal hardlopende oud-voetballers. Bestel het nummer in onze webshop!

© Getty Images

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?