Covermodel Raounak: 'Een rondje per week loop ik puur voor het plezier'

Journalist/schrijver/marathoner/covermodel Raounak Khaddari (31) liep zeven marathons in haar leven en in 2026 loopt ze haar achtste. Meer dan ooit zal ze die ‘op gevoel’ lopen. Haar nieuwe boek Hoe voel je (je)? is een dikke aanrader voor mensen die veel in hun hoofd zitten.

Wie het nieuwe boek van Raounak Khaddari leest, zal merken dat werkelijk alles onder de loep komt te liggen. Van nieuwe keuzes tot oude stramienen, zoals het maken van een afspraak voor dit interview. Khaddari stelde voor op dinsdagochtend om half negen af te spreken bij een café aan de rand van het centrum van Amsterdam. Het is niet superwild of middernacht, maar toch: nét een tikkie vroeger dan anders. We houden ervan. En als we om 8.15 uur onze fiets op slot zetten en naar binnen turen, zit ze daar al te schrijven achter haar laptop. ‘Ik ben echt een ochtendmens’ zal ze even later zeggen. ‘Liever spreek ik nog vroeger af dan dit, anders zit ik thuis ook maar te wachten tot ik mag gaan.’

Let op: dit artikel is een klein deel van het volledige interview, te lezen in Runner's World #10.

Een fijne eigenschap als journalist van de Amsterdamse krant Het Parool, dat sinds drie jaar een ochtendkrant is. Ze schrijft voornamelijk over de thema’s onderwijs en jongeren, maar draait haar journalistieke hand nergens voor om. En buiten dat ze een echt familiemens is, veel waarde hecht aan vriendschappen, graag schrijft en leest, heeft ze een enorme passie voor hardlopen. Haar eerste marathon liep ze op haar 19e in New York, inmiddels liep ze er zeven. Haar achtste zou ze vorig jaar lopen in Rotterdam, maar dat kaartje verkocht ze tijdens een reis naar Vietnam. En precies daarom zitten we voor negenen aan de koffie en cappuccino met havermelk. Niet vanwege dat startbewijs, maar wat er uit die reis kwam. Khaddari’s carrière ging als een komeet tot ze bij haar gedroomde werkgever aan de slag ging. Negen dagen later - zo beschrijft ze in de proloog van haar nieuwe boek - nam ze ontslag. Tegen al haar eigen gedachten en meningen van anderen in. ‘Ik vóélde het’, schrijft ze, ‘en omdat ik het zo sterk voelde, wist ik het zeker.’

Bevestiging van buitenaf

De ondertitel van haar boek luidt ‘Een rationele zoektocht naar het onzichtbare’. En dat pakt zo goed uit dat het leesbaarder is dan het werk van grote schrijvers en artsen als Gabor Maté en Bessel van der Kolk. Gewoon een goede journalist die je wegwijs maakt in de wereld van ‘voelen’. Hoe zweverig dat hier op deze plek misschien ook klinkt, dat is het allerminst. Khaddari wisselt eigen ervaringen en dagboekfragmenten af met literatuur, onderzoeken, interviews en inspirerende quotes. Het geheel is een leesbaar en logisch boek dat uitnodigt om eens bij jezelf te rade te gaan hoe je nou eigenlijk in je vel zit.

‘Toen ik ontslag nam’, vertelt ze, ‘lag alles open. Ineens had ik niks meer in mijn leven dat moest. Ik had geen relatie op dat moment, geen werk en mijn ouders waren net naar het buitenland verhuisd. Mijn broer zou er achteraan gaan. Zelfs Nederland was niet langer een must, zeg maar. Toen dacht ik: wat wil ik nou zelf als ik alles weg gum? Daar heb ik met veel mensen over gepraat. Velen spraken over mijn talent, dat ik zo goed bezig was, dat ik op het hoogst haalbare niveau zat. Maar wilde ik dat zelf nog? Dat meerennen op die snelweg van groei en presteren, zonder stil te staan. Die constante honger naar bevestiging van buitenaf, zonder ooit verzadigd te raken. Daar begon mijn zoektocht, meer voor mezelf eigenlijk. Maar gaandeweg voelde ik dat er een boek in zat.’

Ze zegt erbij dat ze het niet tegelijkertijd deed. Eerst dokterde ze het voor zichzelf uit, daarna is ze gaan schrijven. ‘Ik ben heel nieuwsgierig aangelegd, dus ik ging vrij snel kijken naar wat de psychologie hierover zegt. Onderweg kwam ik zelf op veel nieuwe inzichten. Niks moet, het hoeft niet zo groot, het hoeft niet veel te zijn, je mag minder werken, je mag iets anders gaan doen.’

In haar boek gebruikt ze die snelweg als metafoor. Ze sloeg van altijd op de linkerbaan af naar de vluchtstrook en bouwde vanaf daar haar nieuwe leven op. Besloot terug te gaan naar haar oude werkgever Het Parool en zit daar goed. Inmiddels is ze beter uitgerust om te laveren tussen de verschillende rijstroken. ‘Ja, ook omdat ik alles even losgelaten heb. Ik gun iedereen die na de studie meteen doorgaat met keihard werken, dat je op een gegeven moment even stopt en bij jezelf nagaat: zit ik hier wel goed? We zijn gewend om continu door te gaan. Sta eens stil bij die groeidwang: is het je eigen groei of is het de maatschappelijke groei?’

Een rondje voor het plezier

We gaan het zo over hardlopen hebben, beloofd. Het is zo’n interessant onderwerp en helemaal van deze tijd.

Khaddari erkent dat bovenstaande soms helemaal niet haalbaar is. ‘Ik had ouders die me in mijn studententijd echt wel hielpen, maar ik kon niet zeggen: ik stop vijf maanden met werken en studeren. Terwijl je aan het draaien bent, moet je de route in het leven zien uit te vogelen. Dat is gewoon lastig. Ik zie het ontslag dat ik nam dan ook als een gelukje. Dat ik die pauze kon inlassen. Op het moment zelf was het pure paniek, maar al snel kwam de bevrijding. Ik had voor mezelf gekozen. Het ironische is dat ik me best alleen voelde. Niet eenzaam, maar alleen in mijn keuze. Ik had net aan mijn netwerk verteld dat ik daar ging werken en twee weken later kwam ik erop terug. Wat zouden ze wel niet denken? Wat een gek, wat een paria. Maar ik kreeg juist veel mooie reacties. Echt heel fijn.’

Hardlopen dan. Als het ergens draait om presteren, meten en controleren, dan is het wel in dit (mooie) wereldje. Is ze meer op gevoel gaan lopen of is het juist een tweestrijd geworden? ‘Als ik trainde voor een marathon, kwam er altijd een moment dat ik het plezier verloor. Toen heb ik zelf het concept van een fun run ingebouwd in mijn trainingsweken. Een rondje per week puur lopen voor het plezier, zonder horloge, gewoon gaan. Ik merkte al snel dat ik daardoor het plezier terug kreeg. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het trainen voor een marathon echt heel leuk, maar na drie maanden zit je zó naar dat klokje en die schema’s te kijken. Paniek als je je doelen niet haalt of een training over moet slaan. Hardlopen is zo belangrijk voor mij, maar het moet wel mijn hobby blijven. Daarom heb ik vorig jaar mijn startbewijs voor Rotterdam verkocht. Ik had te veel stress in mijn leven.’

Je leest nu een deel van het interview met Raounak Khaddari. Het volledige interview is te vinden in de nieuwste Runner's World.

KOOP HET NIEUWE NUMMER HIER

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?