Columnist Julien Althuisius is soms emotioneel tijdens het lopen: 'Runner's cry'

Het ultieme verwenmoment van columnist en schrijver Julien Althuisius? Compressiesokken aantrekken als hij drie dagen achter elkaar loopt. 'Om mezelf een beetje te ontzien.'

Julien Althuisius (43) is columnist voor de Volkskrant. Drie keer per week schrijft hij over zijn dagelijkse leven, variërend van de eerste keer dat zijn dochters gaatjes laat zetten tot een bezoek aan de dokter om een hardnekkige kalknagel te laten behandelen. In 2024 verscheen van zijn hand Maar ik wil helemaal geen moderne man zijn, een bundeling van zijn columns. Twee jaar eerder bracht hij Terug naar Verona uit, zijn debuutroman over een vriendengroep die uit elkaar viel. 'Ik probeer al mijn hele leven hard te lopen', vertelt hij, 'maar dat ging nooit lekker. Sommige mensen hebben er een betere bouw of meer aanleg voor, denk ik.'

Anderhalf jaar geleden kwam er verandering in: 'Ik had een wat mindere periode, qua mentale gezondheid. Een vriendin, die psycholoog is, zei: “Ga lekker hardlopen in de frisse lucht.” Sindsdien loop ik vier keer per week in de Kennemerduinen, waar we sinds twee jaar vlakbij wonen. Het is een gemakkelijke en toegankelijke manier om een bepaald ritme in mijn dagen te krijgen.'

Dynamische stretches

Althuisius loopt graag in de ochtend om zijn lege tank nog net wat leger te maken. 'Ik doe aan intermittent fasting. Dat komt er in de praktijk op neer dat ik in principe niet eet na 19.00 uur ’s avonds en dan pas de volgende dag om 11.00 uur weer. Ik vind het lekker om op een lege maag te sporten. Anders moet je rekening houden met je vertering en extra vroeg opstaan of later gaan hardlopen. Ik heb genoeg reserves om tijdens het hardlopen te verbranden.'

Dat wil niet zeggen dat hij vanuit bed - hupsakee - onvoorbereid de weg op gaat. Integendeel: 'Van tevoren doe ik dynamische stretches en op de gym gebruik ik regelmatig een trillende foamroller om de boel een beetje los te maken. In theorie zou het ook goed zijn als ik yoga zou doen, maar daar kan ik me toch niet toe zetten. Ik moet mezelf ook dwingen om rustdagen te nemen, omdat ik vaak denk: zonde om vandaag niet te lopen.'

Onderdompelen in de natuur

'In het begin heb ik een paar schoenen van 30 euro gekocht in de uitverkoop', biecht hij op over zijn schoeisel, 'maar daar kwam ik al snel van terug. Daarna wilde ik heel graag Nike Vaporfly’s, maar toen ik erop liep ging dat voor geen meter. Inmiddels zweer ik bij de New Balance FuelCell, waar ik drie varianten van heb. Een gewone trainingsschoen voor op de weg, een trailrunschoen en een superlichte, snelle versie. Ik hou ervan om mooie gear te kopen en die aan te trekken. Een tijdje terug heb ik ook een paar compressiesokken van Stox gekocht. Die draag ik als ik drie dagen achter elkaar aan het hardlopen ben en mezelf een beetje wil ontzien.'

Het liefst loopt hij alleen: 'Ik heb ook weleens met vrienden hardgelopen, maar dan ben je onderweg toch de hele tijd aan het babbelen. Daar heb ik geen zin in. Als ik aan het hardlopen ben, wil ik mezelf onderdompelen in de natuur. Er is zoveel te zien. Vanmorgen hoorde ik in de verte burlende herten, laatst vloog er een buizerd over mijn hoofd, een tijdje terug zag ik een vos lopen. Als je de moeite neemt om echt te kijken, gebeurt er zoveel om je heen. Het is lekker om dat in je eentje mee te maken.'

Geen Strava

Alleen in de natuur, maar legt hij dat dan wel digitaal vast voor de eeuwigheid? 'Nee alsjeblieft, geen Strava. Ik heb een tijdje terug wel een Apple Watch gekocht, omdat ik dacht: ik vind het interessant om te weten hoe ver ik heb gelopen en vooral wat mijn hartslag tijdens het hardlopen is. Vervolgens moest ik allemaal persoonlijke gegevens invoeren: gewicht, leeftijd, slaap, noem het allemaal maar op. Na twee minuten was ik er al helemaal klaar mee en heb ik ‘m doorverkocht. Ik wil hardlopen en me niet bezighouden met presteren of targets halen. Dat speelt in de rest van mijn leven al voldoende een rol.'

Al met al is Althuisius dus echt een man die het liefst helemaal geen moderne man wil zijn. 'Ik ben erg jaloers op mensen die zeggen dat ze tijdens het lopen een runner’s high hebben. Ik kan soms emotioneel worden tijdens het lopen, omdat er van alles indaalt. Dat is dan misschien wel een runner’s cry.'

Dit artikel is een ingekorte versie van het volledige interview dat Fleur Baxmeier had met Julien Althuisius. Het verscheen in Runner’s World magazine. Wil je meer verhalen van bekende en inspirerende lopers? Neem dan een abonnement.

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?