Column: Zolang jij over die finishlijn komt heb je jezelf overwonnen

Twee weken geleden finishte ik mijn tweede halve marathon en dezelfde avond nog voelde ik mezelf snakken naar meer. Ik scrolde eindeloos door Instagram en Strava en zag alles wat ik niet had bereikt die dag. Allerlei vragen dwaalden door mijn hoofd: 'Ben ik te laat begonnen?’, ’Ga ik ooit echt goed worden?’, ‘Is dit wel iets voor mij?’ Ik heb het gezegde al vaak genoeg gehoord: 'Comparison is the thief of joy’, maar hoe kan ik dit ontwijken in een wereld waar ik constant wordt geconfronteerd met iedereen zijn prestaties?

Is het wel gebeurd als het niet op Strava staat?

Het was maandag en tijd voor een easy run. Nu zit aan de term easy run geen tempo vast, maar een gevoel. Dus toen ik begon met lopen deed ik dit op een gemakkelijke snelheid, toch voelde ik me teleurgesteld toen mijn horloge mij vertelde hoe lang ik had gedaan over mijn eerste kilometer. Mijn hartslag zat waar die moest zijn en ik probeerde mezelf te overtuigen om het los te laten, maar al snel was ik aan het versnellen. Ik moest wel een mooie gemiddelde kilometer tijd hebben. De rest van mijn loop was daarna allesbehalve ontspannen, ik keek om de 30 seconden naar mijn horloge en mijn hartslag zat ondertussen in de 170. Bij de laatste kilometer zat ik verre van mijn gemakkelijke tempo af en deed ik zelfs nog een eindsprint. Eenmaal thuis plaatste ik dit loopje op Strava met als titel ‘Easy run’, maar ik wist niet helemaal wie ik dit wijs wilde maken. 

Meten is weten, toch?

Toen ik begon met hardlopen deed ik dit puur voor mijn gezondheid en omdat het hielp mijn hoofd leeg te maken. Maar dit veranderde al snel in een competitie toen ik alles ging meten. Meten is weten, toch? Of is het vooral vergelijken? Bij elke training die ik had gemeten vond ik weer iets wat ik moest verbeteren. Mijn hartslag was te hoog en mijn tempo was te laag. Ik merkte al snel dat alle mensen die ik volgde voor inspiratie nu vergelijkingsmateriaal werden. Hardlopen was nu niet meer iets wat mijn hoofd leegmaakte, want ik was non stop aan het denken hoe het eruit zou zien op mijn Strava. 

Hardlopen is voor de individu

Dus toen ik laatst mijn tweede halve marathon liep en hem ruim onder de 2 uur finishte verwachtte ik dat ik wel tevreden zou zijn. Maar mijn PR werd steeds minder waard toen ik zag hoeveel sneller anderen hem hadden gelopen. Een prestatie die ooit onrealistisch leek was nu opeens niet goed genoeg. Hardlopen is een van de weinige sporten waar je in je eentje kunt winnen, zolang jij die finishlijn haalt heb je jezelf overwonnen. Maar ik merkte dat ik onbewust aan het racen was tegen iedereen om me heen. Ik liep in die race alleen en ik kende niemand om me heen, maar nog steeds voelde ik me bekeken. 

Wat ik me pas later realiseerde, is dat ik mezelf steeds vergeleek met mensen van wie ik het hele verhaal niet kende. Ik zag hun PR’s en hun Strava-posts, maar niet hun startpunt. Niet de jaren dat ze al trainen, niet de sportachtergrond die ze misschien al hadden. Ik maakte mezelf kleiner op basis van een fragment van iemand anders zijn verhaal. En dat is misschien wel de meest oneerlijke vergelijking die je kunt maken.

Het verlangen naar de simpele loop

Dus toen ik na mijn halve marathon meteen weer begon met trainen omdat ik alweer een nieuw doel voor mezelf had gesteld, raakte ik geblesseerd. En dat was precies wat ik nodig had om te beseffen dat ik kwijt was geraakt waar hardlopen om draait voor mij. Ik was zo druk met mezelf te vergelijken met iedereen om me heen, dat ik niet doorhad hoe ver ik al ben gekomen. Dus nu ik strompelend de trap afloop en mijn volgende loopje voorlopig nog ver weg is, kan ik alleen maar verlangen naar een rondje hardlopen waar ik gewoon loop om te lopen. 

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?