Column: ‘Ik hoop dat mijn mede-yuppen ook die kleine kneuterige loopjes ontdekken'

HYROX is groot, duur en perfect georganiseerd. Bram deed mee, genoot van de ervaring, maar keek daarna vooral uit naar een kneuterig loopje in de polder. Over luxe duursport, FOMO en de charme van kleinschalige loopjes.

HYROX als fitnessrage

Vorige week deed ik mee aan Hyrox Amsterdam. Niet dat ik echt een HYROX type ben. Integendeel, afgezien van het schieten van een paar hamstring-oefeningen voor onze site, heb ik de voorbije 7 jaar eigenlijk geen sportschool van binnen gezien. Voor de mensen die niet yup, gymbro (m/v/x) of Erben Wennemars zijn - even kort wat is HYROX:

HYROX is de nieuwste fitnessrage. Iemand heeft bedacht dat fitness geen races had en ontwikkelde daarom een vast format waarin je 8 keer 1 kilometer lopen afwisselt met functionele oefeningen. Denk aan het trekken en duwen van een slee met gewichten, uitvalspassen en squats met gewichten of gewoon ouderwetse burpees. Zo’n HYROX wordt gehouden in een grootstedelijke evenementenhal als de RAI of Ahoy waar heel harde muziek wordt gedraaid met de bas op standje gehoorbeschadiging en daar lopen dan meiden in sportkleding van dure merken en jongens zonder shirt.

Van woensdag tot zondag worden er in totaal zo’n 20 duizend mensen door dat parcours gejaagd. Daarmee is het ongeveer even groot als de NN Marathon Rotterdam, behalve dat het parcours hier niet meer dan één halletje van de Huishoudbeurs beslaat en je dus geen complete stad lamlegt. Het prijskaartje is er trouwens niet minder om. Met een prijs van €127,- voor deelname ben je maar iets voordeliger uit dan bij #demooiste, waar je €155,- af mag tikken.

Is dat het waard?

Het is natuurlijk een beetje wat de gek ervoor geeft en €127,- is een absurd bedrag gegeven het feit dat de meeste deelnemers er tussen de 1 en 2 uur over doen. Maarja, er staan altijd genoeg apparaten om jezelf af te beulen, na ieder rondje heb je een drankpost - je kan er om een of andere reden zelfs Red Bull krijgen (en er zijn mensen die dat aanpakken) - en op de hardloopstukken staan medewerkers met een soort lightsabers de minder snelle lopers uit de fast lane te dirigeren. Kost wat, maar achteraf heb je geen enkele reden om te zeuren. Een beetje zoals de flat white die ik voor €5,50 bestelde bij zo’n baristakraampje voordat ik aan de race begon. Schofterig hoge prijs, maar uitstekende koffie - ik heb geen reden tot zeiken.

Ik houd m’n hart vast voor de marathon

HYROX is een luxeproduct - kost wat, maar dan heb je ook wat. Een ontwikkeling die je over de hele breedte van de duursport ziet. De Ironman is groter dan ooit - onder aanvoering van de twintigers en dertigers die zonder blikken of blozen 900 piek neerleggen om de zin “[naam], You Are An Ironman!” door de speakers te horen, terwijl er ook lokale initiatieven zijn waar je voor een fractie van de prijs dezelfde afstand kan afleggen. Dat zijn ook de mensen die rustig 150 euro betalen om in Amsterdam of Rotterdam de marathon te lopen. Uit ons hardlooponderzoek kwam dat de lopers die na de coronapandemie zijn begonnen met lopen vaker zulke bedragen over hebben voor marathons.

Het past natuurlijk perfect in het plaatje - HYROX, Ironman, Marathon, allemaal duursportevenementen die het goed doen op Instagram omdat iedereen meteen weet waar je het over hebt. Je tijdlijn zit vol met mensen die wél mee hebben gedaan en dat wakkert de Fear Of Missing Out aan. Je moét er toch over mee kunnen praten. Zelfs een nuchtere jongen, opgegroeid in een dorp met meer koeien dan inwoners - moest er toch over mee kunnen praten. En weet je, ik ben blij dat ik het gedaan heb. Dan hebben we die maar mooi gehad. Het is alleen wel zo dat ik na zo’n veel te dure bak koffie in de RAI, gevolgd door mezelf afbeulen in een yuppige pop-up-sportschool met veel te harde muziek al snel ga verlangen naar een modderige crossloop in een waterkoude polder waar het waait en motregent.

Dat je dan vooraf bij de kantine €1,50 contant neerlegt voor een lauwwarme bak filterkoffie uit een thermoskan en dat je er dan zelf met zo’n plastic roerstaafje een stickje koffiecreamer doorheen moet roeren. Zo’n loopje waar geen gare bass-boosted remix van popmuziek door de speakers schalt, maar gewoon een hitzone uit 2005 of - als de lokale atletiekvereniging over een Spotify abonnement beschikt - een lijst met Hollandse kantineknallers. Zo’n loopje waar op iedere hoek een vrijwilliger in verwassen veiligheidshesje je hartstochtelijk staat aan te moedigen alsof je Eliud Kipchoge zelve bent. Zo’n loopje waar je een geweldige zaterdag- of zondagochtend beleeft en waar je met een beetje mazzel ook nog een fantastisch geschoten foto van de lokale hobbyfotograaf aan over houdt voor op je Insta - in plaats van dat je 40 euro aftikt voor het fotopakketje en je de foto dan nog niet boven je column mag gebruiken (mijn excuses voor het stockbeeld hierboven).

HYROX is een geweldig georganiseerde ervaring, maar uiteindelijk is het een zielloos rondtrekkend circus dat 140 miljoen dollar op jaarbasis omzet. Ik gun mijn mede-yuppen zo dat ze gaandeweg hun HYROX, marathon of Ironman journey ook die andere kant van het hardlopen ontdekken. Die van charmante, kleinschalige loopjes waar een paar lieve mensen hun best doen om een mooi loopje te organiseren voor een paar honderd mensen, zodat jij een mooie ochtend kan beleven en lekker kan lopen.

Mijn goede voornemen: het loopje van de week

© Mari Durieux

De medaille van de Mollen Marathon uit handen van de racedirecteur zelf

Mijn goede voornemen voor 2026 is in ieder geval om die loopjes wat meer in de spotlight te zetten. Waar de grote evenementen bijna allemaal uitverkopen en de commerciële organisatoren met haastige spoed nieuwe cashcows in grote steden presenteren, hoop ik met het loopje van de week de kleinschalige loopjes wat meer voor het voetlicht te brengen. Elke week brengen we een kleinschalig loopje onder de aandacht. Van de lokale wedstrijd bij de atletiekvereniging tot een kneuterige trail op een heide waarvan het halve land de naam niet kan uitspreken - het maakt niet uit. Als het maar klein, knus en uit liefde voor lopen georganiseerd is. 

Ik hoop dat al die twintigers die naast een kaartje voor de marathon van Rotterdam hebben gegrepen inzien dat de Mollen Marathon in Almere-buiten precies even mythisch is - in ieder geval qua afstand - en dat je met die medaille net zo goed meetelt als marathonloper. Momenteel loopt de helft van de lopers minder dan vier evenementen per jaar en dat vind ik als loper die zo’n 15 loopjes per jaar afstruint best wel zonde. Hardlopen brengt mij op zoveel plekken, geeft mij zoveel leuke ervaringen en dat hoeft echt de wereld niet te kosten.

Doe eens gek en pak zo’n kleinschalig loopje bij jou in de buurt mee. Misschien is het geweldig en heb je een nieuwe hobby en anders ben je een ervaring rijker - meer dan een tientje inschrijfgeld en een paar liter benzine kun je er in ieder geval niet aan verliezen.

Van mij kun je komend jaar in ieder geval nog zo’n 50 loopjes van de week verwachten. Hopelijk zit er wat voor je tussen. Mocht je nog tips hebben; ik zit tot medio maart vol, maar voor loopjes later in het jaar mag je me tippen via bram@runners.nl.

Volg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?