Bekentenissen van een marathondebutant (5)

Beste marathon,

Nog een maand, dan ontmoeten we elkaar.
Jij zal er zijn. Ik zal er klaar voor zijn. Hoop ik.
Je bent een handenbindertje trouwens, maar dat heb je vast vaker gehoord. Om aan mijn trainingskilometers te komen loop ik zometeen naar de voetbalwedstrijd van mijn stiefzoon (en weer terug), stap ik soms eerder de trein uit en loop ik verder naar mijn werk en vergader ik nu bij voorkeur tijdens een duurloop. Ik werk bij een loopblad, daar kan dat allemaal. Anderen dromen misschien van die luxe.

Wat zou het daarom mooi zijn als we zoiets als 'looprecht' konden regelen: verplicht een douche voor ieder (middel)groot bedrijf en een kwartiertje kado voor iedereen die zich wil opfrissen na het sporten.

Dan nog moet je het zelf doen, al dat lopen - en dat valt nog helemaal niet mee. Je kleine zusje, de 30 kilometer, liet deze week meer sporen bij me achter dan ik had gedacht.

Of zijn het al de zenuwen? Want zelfs nu, een maand vantevoren, voelt het al alsof ik aan de trap naar de duikplank begonnen ben. En dan niet de hoge, maar de héle, héle hoge. Straks sta ik daar, zoals die mensen in dat fantastische Zweedse mini-docu Ten Meter Tower laatst (zie onder): de een ratelt maar door, de ander maakt de beslissende fout om al te kijken.

Nooit kijken, heb ik mezelf dus voorgenomen. Behalve misschien even op de routekaart. Alle goeds en tot 18 maart,

Tekst: Olivier Heimel