Mijn loopverhaal: Lopen is niet langer een obsessie

Op mijn veertiende begon ik met hardlopen om mijn vader die moest afvallen te ondersteunen. Alleen deed ikzelf net zo hard mee. Ik ontwikkelde een eetstoornis. Lopen werd een obsessie. Ik moest elke dag twee keer lopen. Hardlopen was allang geen hardlopen meer. Het moest verder. Het moest sneller.

Het moest langer. Lopen met een eetstoornis? Nee, de eetstoornis liep met mij. Het was zeker niet gezond om met een dermate ondergewicht een halve marathon uit te lopen. Dat was ook meteen de laatste keer dat ik liep. Mijn lichaam was op en het was over.

Leren genieten

Na drie jaar van herstel mocht ik eindelijk weer beginnen. Onder begeleiding van de atletiekvereniging pakte ik het rustig aan weer op én leerde ik genieten. Hardlopen is zo leuk! Hardlopen is toch echt een geluksmomentje om je hoofd leeg te maken, de omgeving in je op te nemen en vooral plezier hebben. Zo ervaar ik dat nu.

Slechte periode afsluiten

Net voordat het coronavirus roet in het eten gooide liep ik nog de Wijckloop. Gelukkig konden wij lopers blijven lopen tijdens de intelligente lockdown. Jammer genoeg gingen veel van de ingeschreven loopjes niet door. Dit jaar zou in juni mijn hoogtepunt worden in Spitsbergen. Daar zou ik voor het eerst weer een halve marathon lopen om mijn slechte periode af te sluiten. Ik zag het helemaal voor mij, maar helaas. Gelukkig kan ik in Nederland wel blijven lopen. Zelf reis ik met mijn loopmaatje heel Noord-Holland door om ieder weekend op een andere plek te lopen. Juist dan besef ik hoe diep het dal is geweest en dat ik nu mijn handen mag dichtknijpen om op gezond gewicht lachend en genietend te kunnen lopen.

Heb jij ook een bijzonder verhaal? Stuur het ons op (in maximaal 400 woorden) en wie weet zie je je verhaal straks terug. Stuur vooral ook loopfoto’s mee en vergeet niet je naam, leeftijd en woonplaats te noemen. Ons mailadres: runnersworld@hearst.nl