Amerikaanse hardloopster brengt nacht in boom door om te ontsnappen aan een beer

Op 18 augustus vertrok Rachel Smith, 19, voor een duurloop over de Big Otter Trail, een pad dat ze tientallen keren heeft gelopen in haar geboorteplaats Old Forge, in de staat New York, ergens in het Adirondackgebergte.

Hoewel ze eigenlijk een ochtendloper is, ging Smith, die deel uitmaakt van het langlaufteam van het St. Michael’s College in Vermont, door werkverplichtingen die dag pas om 19 uur op pad. Ze zei tegen haar moeder dat ze over maximaal 90 minuten terug zou zijn.

Vanwege de mist koos Smith ervoor om op een sneeuwscooterpad te lopen, in plaats van op de hoofdweg, waar auto's haar moeilijk zouden kunnen zien. Omdat er in dat gebied geen bereik is, neemt Smith nooit een telefoon mee.

Die avond kwam Rachel Smith niet thuis.

Net toen ze na een kilometer of zes wilde keren, zag Smith twee zwarte berenwelpen. Smith begreep meteen dat de moederbeer in de buurt zou zijn en dat ze moest vermijden om tussen haar en haar baby's in te komen.

‘Ik dacht: oké, prima dit, ik keer gewoon iets eerder om,' vertelde Smith aan Runner's World. ‘Maar toen ik me omdraaide kwam moederbeer op me afgestormd.’

Zwarte beren, zei Smith, zijn normaal gesproken bang voor mensen en lopen dan juist bij je weg. Maar het is een ander verhaal als er welpen bij betrokken zijn. Smith begon daarom te schreeuwen en maakte zichzelf groot. (Het parkbeheer raadt aan om op een kalme toon met beren te praten en jezelf groter te laten lijken dan je bent, maar andere organisaties raden aan om tegen de beer te schreeuwen.)

'Ze was niet onder de indruk,' zei Smith. ‘Ik kon niet vooruit lopen omdat de welpen daar waren. Achteruit kon ik ook niet, want daar was de beer, dus ging ik links het dichte bos in.’

Achtervolgd door een beer

Smith zette het schreeuwend op een lopen, zich een weg banend door kreupelhout, moerassen en kreken. Elke keer dat ze zich omdraaide of vertraagde, hoorde ze de beer achter zich. Met haar armen sloeg ze wild om zich heen tegen de takken.

‘Het werd donker en een beer ziet beter dan ik in het donker, dus het enige wat ik dacht was: ik moet in beweging blijven,’ zei Smith.

Uiteindelijk kwam ze bij een boom met een V-vorm, omringd door kleinere bomen. Ze gebruikte die kleinere bomen om de boom met de V-vorm te beklimmen.

‘Beren kunnen ook klimmen,’ zei Smith. ‘Dus je kunt niet zomaar in een boom klimmen. Door die kleine bomen te gebruiken en te knakken, hoopte ik dat de beer niet zo hoog kon komen als ik.’

Ze gooide haar sportbeha, sokken en schoenen naar de beer om haar af te schrikken, en bleef alleen in haar hardloopjack en korte broek achter in de boom, koud en nat van de regen.

Smith weet niet hoe lang de beer om de boom heen liep en naar haar toe probeerde te klimmen. Het enige wat ze kon zien, waren de ogen van het dier die haar aanstaarden. Smiths Garmin-horloge - haar enige lichtbron – hield er om 21.47 uur mee op, waardoor ze in totale duisternis achterbleef.

De lange nacht

De temperatuur daalde net boven de nul en Smith deed er alles aan om warm te blijven. Ze kon niet zitten in de boom, dus wisselde ze af tussen hurken en op één been staan. Zo stond ze urenlang stevig tegen de stam geklemd, tot de zon weer opkwam.

‘Ik kon niet huilen, want ik had het water nodig. Ik heb mezelf wel ondergeplast omdat ik zo bang was. Godzijdank was de plas warm - en had ik nog iets gegeten voordat ik wegging,’ zei Smith. 'Ik begon al die dingen te denken die je denkt als je misschien wel doodgaat. Wat had ik tegen mijn moeder en zus gezegd? Ik wist dat ze me zouden zoeken, maar ik was heel ver van de bewoonde wereld.’

Op een gegeven moment - Smith had geen idee van de tijd nadat de batterij van haar horloge leeggelopen was - was er een licht in de verte dat een zoemend geluid maakte: een helikopter. Maar het was te ver weg om Smith te zien.

Toen de zon opkwam, keek Smith rond vanuit haar boom en zag geen enkel teken meer van de beer. Ze sprong vijf meter naar beneden, zocht haar schoenen en, zonder succes, haar sokken en sportbeha, en begon in oostelijke richting te lopen.

In de verte hoorde ze sirenes en ze wist dat ze de goede kant op ging. Toen ontdekte ze een routepaadje.

‘Een paardenpad, dacht ik! Hemelzijdank!,’ zei ze.

Ze trok haar schoenen uit - haar voeten zaten onder de blaren van het lopen zonder sokken - maakte een sportbeha van haar regenjack en snelde het pad af.

‘Ik had het gevoel dat ik aan het sprinten was, maar ik ging waarschijnlijk niet zo snel,’ zei Smith lachend.

Ze sloeg het hoofdpad op van waar ze de avond ervoor begon en passeerde een weg.

'Ik wist dat ik thuis zou komen,' zei ze.

Ongeveer anderhalve kilometer van haar huis zag Smith de auto van een vriendin - de hele stad was naar haar op zoek. De vriendin reed haar naar huis, waar haar familie, brandweerauto’s en ambulances stonden te wachten.

Smith ging naar het ziekenhuis, waar ze 's nachts ter observatie werd opgenomen.

Hoe is het nu?

Zoals lopers nu eenmaal doen, berekende ze later de afstand die ze aflegde met de beer achter zich aan: een kilometer of 8. En de afstand die ze uiteindelijk aflegde om thuis te komen: nog eens 19 tot 24 kilometer om thuis te komen.

‘Ik ben niet verrast door Rachels tactiek,’ vertelde Molly Peters, coach van de langlauf- en langlaufteams van St. Michael’s College, aan Runner’s World. 'Want Rachel is een taaie. Ze is sterk, slim en ze kan snel denken. Die beer had geen schijn van kans.’

Rachel Smith gaat binnenkort weer naar school, maar slaapt wel slecht en heeft wel een trauma opgelopen. 'Ik word schreeuwend wakker en ik kan niet alleen zijn. Het enige wat ik wil is hardlopen om alles van me af te schudden, maar totdat ik helemaal genezen ben kan dat nog even niet.’