Deze 51-jarige Nederlander traint voor de Marathon des Sables

Toen stratenmaker Bert Beikes (51) uit het Groningse Oude-Pekela in 2016 op televisie de Belgische avonturier Tom Waes bezig zag in de beroemde Marathon des Sables zei hij tegen zijn vriendin ‘dat ga ik ook doen’. Haar reactie: ‘Dat zal wel, je bent gek’. Beikes hield woord, stopte met roken en alcohol, viel 35 kilo af en staat op 21 april midden in de Marokkaanse Sahara aan de start van de zwaarste hardloopwedstrijd ter wereld.

‘Die documentaire met Tom Waes pakte me, maar ik had voor 2016 nog nooit een meter hardgelopen en woog bijna 110 kilo. Ik ben meteen gestopt met roken en alcohol en ben gezonder gaan eten. Ik ben begonnen met een rondje van 500 meter om de kerk waarbij ik twee keer moest stoppen van vermoeidheid. De afstanden heb ik in de afgelopen jaren steeds langer gemaakt met de Marathon des Sables als drijfveer.’

Marathon des Sables: 247 kilometer hardlopen door de Sahara

De Marathon des Sables, die ook wel bekend staat als de ‘marathon van het zand', beleeft op 21 april 2023 haar 37^e editie. 1200 avonturiers uit 55 landen rennen dan in 6 dagen, bij temperaturen tot 50 graden Celsius, bijna 247 kilometer door de Sahara, en dat met volle bepakking.

‘Ik ben nu precies een jaar bezig met de voorbereidingen voor deze fysieke en mentale uitputtingsslag waarbij de organisatie alleen maar zorgt voor een tent, water en medische verzorging. Om het effect van het zand na te bootsen, train ik veel bij Heeresmeer in Nieuwe Pekela, dat is een zandafgraving met steile hellingen van wel 6 meter. Verder loop ik veel lange afstanden met en zonder rugzak en doe ik intervaltrainingen met hulp van trainer Wilfred van Holst. Zijn trainingen hebben me beter en sterker gemaakt.’

In de Marathon des Sables worden de eerste vier dagen afstanden tussen de 30 en 40 kilometer gelopen. Dag vijf is met 85 kilometer de absolute koninginnenetappe. Daarna is er een rustdag. Op de laatste dag rest er nog een defilé van 7 kilometer naar de verlossende finish. De route wordt in de woestijn aangegeven met kleine vlaggen die om de 50 meter zijn neergezet in het mulle zand.

Lees ook: in 2019 won de Nederlandse Ragna Debats de loodzware Marathon des Sables

Trainen in Nederland voor een ultramarathon in de woestijn

‘Dat losse zand kan ik wel nabootsen in Nederland, maar de hitte niet. Hardlopen bij 50 graden Celsius is een serieuze uitdaging. Bovendien koelt het in de nacht af naar het vriespunt. Ik loop mee met de insteek dat die hitte er overdag nou eenmaal is en dat ik er het beste van ga maken. Je moet er zeker niet tegen gaan vechten, want dan verlies je. Omdat een deelnemer tijdens de ultraloop gemiddeld 12 kilo gewicht verliest, ziet de organisatie erop toe dat iedereen voldoende eet en drinkt, Zij verstrekken elke 12 kilometer 2 liter water en zouttabletten. In mijn rugzak van maximaal 12 kilo heb ik voornamelijk expeditie food mee. Mijn wens uit 2016 komt uit. Ik ben er klaar voor en ga mijn uiterste best doen om na 247 kilometer woestijn de finish te halen. Ik loop voor het goede doel Wens Ambulance Noord Nederland, want hoe die vrijwilligers in staat zijn om laatste wensen in vervulling te laten gaan is geweldig.’

Lees ook: de richtlijn voor ultra runners als het aankomt op voeding.