#demooiste: het marathondebuut van covermodel Aniek Room

Marathondebutant Aniek Room schittert op onze cover, met de Erasmusbrug op de achtergrond. In ons magazine vertelde de gevangenispsycholoog hoe hardlopen haar helpt haar hoofd leeg te maken en hoe haar voedingsplan eruitzag. In dit artikel lees je hoe haar eerste marathon gegaan is.

Debuteren in Rotterdam: de marathon van Aniek Room

'Een beetje kreupel ben ik wel' antwoordt Aniek als we haar de dag na de marathon spreken. 'De trap kom ik lastig af, maar verder valt het best mee', gaat ze verder. 'Ik heb het wel zwaar gehad, vooral vanaf 34, 35 kilometer deed alles pijn. Kramp of erge pijntjes gelukkig niet. Maar ik ben niet helemaal stuk gegaan, heb ook geen enkel moment gedacht aan stoppen. "Ik haal het wel", dacht ik steeds.'

Een droommarathon en een perfect voedingsplan

Dat klinkt als een droom van een marathondebuut. Aniek: 'Ik was gewoon goed voorbereid denk ik. Het liefst wilde ik onder de vier uur duiken en dat is gelukt! Ik kon blijven lopen, heb geen (wandel)pauzes gehouden. Ik stopte alleen om te drinken: ik had zelf geen drinken bij me en stopte bij iedere drankpost om AA te drinken. Iedere acht kilometer nam ik een gelletje, dat had ik ook geoefend in mijn trainingen. Ging perfect!'

Zelfs uit haar splits blijkt dat ze heel constant gelopen heeft. 'Als ik een drankpost zag, versnelde ik een beetje om te compenseren voor de tijd die ik kwijt zou zijn aan het drinken. Zo bleef het gemiddelde tempo mooi hetzelfde.'

Beleving van #demooiste

Een fijne beleving zonder diepe dalen dus. En de toppen dan? 'Er zijn echt wel momenten die je raken, hoor', vertelt Aniek. 'Vlak voor de start voelde ik dat. Je staat er met zoveel mensen en denkt: dit is het, hier heb ik al die tijd naartoe gewerkt en voor getraind. Daarnaast hoor je altijd de verhalen over hoe bijzonder lopen in Rotterdam is, maar je begrijpt het pas als je er zelf loopt. Er staan zo ontzettend veel mensen langs de kant die je naam roepen, dat geeft een ontzettende boost.'

'Maar ook op het parcours voel je veel saamhorigheid. Je zit allemaal in hetzelfde schuitje, het voelt toch alsof je samen aan het lopen bent.' Dat klinkt alsof ze haar doel voor haar eerste marathon gehaald heeft: bewust genieten. Aniek: 'Absoluut! Er waren nog veel meer mensen dan ik me voorstelde. De tweede keer de Erasmusbrug over was echt een geweldig moment, ik voelde me nog heel goed en er staat heel veel publiek op de brug.'

'Rond kilometer 37 loop je het Kralingse bos uit en de binnenstad weer in, na een pittig stuk met relatief weinig publiek in het bos, staan daar opeens weer massa’s mensen langs de kant. Op dat moment had ik het echt wel heel zwaar omdat alles pijn deed, maar het publiek is enorm enthousiast en de laatste paar kilometers juichen ze je echt naar de finish. Het is zo'n bijzondere ervaring en ik gun het iedereen om dit mee te maken. Bij twijfel: doen!'