Runner's World Dreamteam overtreft zichzelf tijdens de ASML Eindhoven Marathon.

Half zeven zondagmorgen, 8 oktober. Bleke gezichten aan de ontbijttafel in het Pullmann hotel. In stilte werden de witte boterhammen met jam en vruchtenhagel weggewerkt. De zenuwen hielden het Dreamteam in hun greep. Eenmaal aan de start vielen Jörgen, Imelda, Anne en Joël vastberaden hun marathon aan.

De doelen van het Dreamteam 2023

Eindelijk onder de vier uur, dat was Jörgens droom. ‘Al is het maar met één seconde,’ liet hij vooraf weten. Als een Zwitser uurwerk reeg hij nauwkeurig zijn kilometers aaneen. Bij iedere 5-kilometer update van de tracking app stond in het scherm: gemiddeld tempo 5.41. ‘Ik was me daar onderweg niet eens van bewust. Ik liep in een heerlijke flow, zonder ergens over na te denken.’ Het laatste stuk was moeilijk, vooral toen Jörgen zijn zorgvuldig opgebouwde marge langzaam zag teruglopen. Met een laatste krachtinspanning klokte hij 3.59.46. ‘Ik ben dolgelukkig dat het eindelijk is gelukt. Het hele traject is een mooie reis geweest. Met mijn tijd ben ik heel blij. Maar dat haalt het niet bij de vriendschappen die het team heeft opgeleverd. Dat is onbeschrijfelijk.’

Gezond finishen, daar ging Joël voor. ‘Bij kilometer 13 schrok ik omdat mijn oude achillespeesblessure een beetje opspeelde. Ik liet me er niet door van de wijs brengen. Rond kilometer 25 was het weg.’ Het lukte hem om ontspannen door te lopen richting het 35-kilometerpunt. ‘Ook al was dit mijn eerste marathon, ik wist dat de man met de hamer hier kon toeslaan. Gelukkig heeft hij mij gemist. Bij kilometer 37 dacht ik: gewoon nog een kort trainingsrondje lopen en ik ben er.’ Na 4.13.16 passeerde Joël de finish en zonk even weg in zijn eigen bubbel. ‘Het drong langzaam tot mij door dat ik het had geflikt. Het was intens en onvergetelijk om dat samen met mijn teamgenoten te vieren. Ik denk niet dat het bij deze ene marathon zal blijven want dit smaakte naar meer.’

'Mijn achillespees trok het niet meer'

Als sisters in arms sloten Imelda en Anne een pact. Een flink verstoorde voorbereiding gooide roet in het eten voor Imelda. Na overleg met trainer Rob Veer verraste zij Anne met haar onbaatzuchtige plan. Imelda: ‘Ik ging Anne hazen naar minimaal 3.35, een Boston Qualifying Time. Zo werd haar droom mijn droom.’ Anne: ‘Ik heb tranen met tuiten gejankt toen Imelda mij hierover belde.’ Zij aan zij liepen ze vanaf de start strak onder een tijd van 3.30. ‘Bij kilometer 26 moest ik Anne laten gaan, mijn achillespees trok het niet meer.’ Anne was even in paniek toen haar maatje afhaakte. ‘Anne, niet omkijken en doorgaan schreeuwde Imelda naar me. Wat kon ik anders dan keihard doorlopen.’ En of ze doorliep! Anne klokte 3.26.36, haar maatje Imelda finishte in een keurige 3.34.16. Hevig geëmotioneerd en door het dolle heen hielden Anne en Imelda elkaar minutenlang stevig vast. Het levendig bewijs dat je samen sterker staat en hardlopen een individuele teamsport is.