Niels Laros blikt terug op zijn doorbraakjaar in 2023

Anderhalf jaar geleden spraken wij Niels Laros voor het laatst. Hij was toen net zeventien jaar oud en woonde nog bij zijn ouders. Vader Marcel Laros voerde het woord, Niels deed verlegen een duit in het zakje. Fast forward naar 2023. In juni schreef Niels het stokoude Nederlandse record op de 1500 meter op zijn naam. Twee maanden later pakte hij goud op de 1500 en de 5000 meter tijdens de EK <20. En als klap op de vuurpijl werd hij bij de WK Atletiek in Boedapest tiende op de 1500 meter in opnieuw een Nederlands record (3.31.25).

Niels Laros over zijn doorbraakjaar in 2023

Boedapest, woensdag 23 augustus, 21.15 uur. In het Nemzeti Atlétikai Központ stadion stellen twaalf lopers zich op voor de finale van de 1500 meter tijdens de WK atletiek. Indrukwekkend is het zelfvertrouwen dat Niels uitstraalt. Meteen na het startschot trekt hij onbevreesd ten strijde. Kijkt goed om zich heen en duikt als nummer drie de eerste bocht in. Loopt mee in de binnenbocht, zuinig, midden in de groep. Met nog 600 meter te gaan schuift hij weer naar voren. Zijn gezicht is volkomen ontspannen, het is niet te zien welke enorme inspanningen hij levert. 'This young Dutchman is running the race of his life', schreeuwt de verslaggever van de BBC met overslaande stem.

Tot op het laatste rechte eind ligt hij derde, pas in de laatste 60 meter moet hij zes lopers laten passeren, waarna hij finisht als tiende in opnieuw een nieuw Nederlands record. Afzien kan Niels als de beste. Regelmatig moet hij na de finish braken, omdat er meer bloed naar zijn benen is gestroomd dan naar zijn maag. Op zijn Instagram staat een foto waarop hij na een race in België op de grond ligt, met een joekel van een zuurstofschuld en een uitgewoonde blik in de ogen. Wat gaat er dan door hem heen? ‘Niets,’ zegt hij. ‘Ik wil gewoon zo hard mogelijk lopen, dat is alles. Ik haal compensatie uit een goede klassering, een snelle tijd, of het gevoel dat ik kan vliegen. Daar doe ik het voor.’

EK Cross medaille

We feliciteren Niels met de zilveren medaille die hij drie dagen eerder heeft gewonnen op de EK Cross <20. ‘Ik denk nog steeds dat ik de sterkste was,’ antwoordt Niels met een strak gezicht. Voor wie de beelden heeft gemist: Niels neemt in de slotkilometer duidelijk afstand van zijn naaste belager, de Deen Axel Vang Christensen. De race lijkt dan gelopen, ook al omdat de Deen bij lange na niet beschikt over de baan-pr’s van de Nederlander. Maar Niels voelt dat zijn krachten wegvloeien. Wanneer de Deen begint aan zijn eindsprint, heeft hij Niels binnen de kortste keren achterhaald – waarna hij de race wint.

Wat ging er mis? ‘Mwah, ik liep gewoon te vroeg van hem weg,’ zegt Niels. ‘Ik was me voortdurend bewust van het gevaar. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hem naderen.’ Zijn woorden komen er nogal stuurs uit, en zo kijkt Niels er ook bij. Klopt, hij kan totaal niet tegen zijn verlies, geeft hij zonder omhaal toe. Niels: ‘Tomasz feliciteerde me met zilver. Crossen is in zijn ogen minder belangrijk. De belangrijkste les is dat ik mijn emoties beter onder controle had moeten houden. Ik had rustig bij die Deen moeten blijven, dan had ik hem in de eindsprint makkelijk kunnen kloppen.

Je leest het hele interview met Niels Laros in de eerste Runner's World van 2024.