Actie sponsorloper Jeroen van Veen helemaal door het dak

[LONGREAD] Sponsorloper Jeroen van Veen loopt een jaar lang elke dag hard om geld in te zamelen voor het Princes Maxima Centrum. In editie 9 van Runner's World sprak Fleur Baxmeijer met hem in een bijzonder interview. Inmiddels is de actie van Jeroen totaal ontploft. Zijn actie heeft nu al ruim 1,2 miljoen euro bij elkaar gebracht, Radio 538 organiseert een speciale sponsorloop waarin BN'ers meelopen en zelfs Dafne Schippers trek haar loopschoenen aan voor een voor haar haast eindeloze afstand. Gerard Joling doneerde ruimhartig en gisterenavond was hij te gast bij Humberto. En ook daarom lees je hier het volledige verhaal met Jeroen.

Gekke Papa

Twee dagen voor de aftrap van Lowlands komt er een spontaan idee op in het hoofd van Jeroen van Veen (40). Wat als hij eens niet de auto of de trein pakt om op het festivalterrein te komen, maar erheen gaat hardlopen? Niet eerder heeft hij zo’n lange afstand afgelegd, dus hij besluit er een nachtje over te slapen. De volgende dag voelt het nog steeds goed, waarop hij denkt: damn, ik ga het gewoon doen. Via instagram vraagt hij mensen die in de buurt van de route wonen om hem tijdens zijn tocht te steunen. Dan is het een kwestie van schoenen aantrekken en gáán. Vanaf zijn huis in Amsterdam all the way naar Biddinghuizen, met onderweg een overvloed aan mensen die hem supporten. Langs de kant staan mannen, vrouwen en kinderen die hem aanmoedigen met een high five, er worden flesjes water en AA-drink overhandigd, de bananen vliegen hem om de oren. Ondertussen stroomt zijn inbox stroomt vol met likes en motiverende berichtjes. Jeroen gaat als de brandweer, om met zijn eigen woorden te spreken: ‘Alle support geeft me zoveel energie dat het lopen bijna vanzelf gaat.’ Het resultaat mag er zijn, want amper negen uur na zijn vertrek op de Korte Marnixstraat in Amsterdam doemt de zee aan gekleurde festivaltenten van Lowlands al voor hem op. Ruim 80 kilometer lachen, herinneren, praten en janken heeft hij er dan op zitten, maar hij voelt zich eerder euforisch en on top of the world dan vermoeid en afgemat. Of zoals hij zelf enthousiast op zijn Instagram-pagina schrijft: ‘We hebben het vandaag met zijn allen echt ongelofelijk geweldig gedaan.’

Eerlijk is eerlijk: het klinkt als gekkenwerk, om onvoorbereid op één dag de afstand af te leggen van bijna twee volledige marathons. Je kunt net zo goed een uithangbordje op je deur hangen met: geef mij blessures, ik neem ze graag in ontvangst. Althans, dat zou je kunnen denken als je de achtergrond van Jeroen niet kent. Dat verhaal begint als z’n zoontje Kasper een jaar en een paar maanden oud is en steeds drukker en prikkelbaarder wordt. ‘Mijn vrouw Charlotte en ik dachten: wat is dit nou? Maar hij was ons tweede kind en dan ben je toch wat praktischer ingesteld. Huppakee, wat meer regelmaat, dan gaat het vanzelf wel over,’ vertelt Jeroen vanuit het kantoor van zijn eenmanszaak Better Than Yesterday, een creative agency dat zich inzet voor verschillende merken. ‘We ontdekten dat Kasper wat makkelijker in slaap viel als hij in de kinderwagen zat, wij associeerden dat met een bepaald gevoel van geborgenheid. Na weer een helse nacht vol doorwaakte momenten haalde ik hem uit die kinderwagen en zag dat zijn ene oog dichtzat. Ik wist niet wat er was, maar ik besefte wel: dit is niet oké. Vanaf dat moment raakte alles in een stroomversnelling van huisarts, ziekenhuis, scan, meteen superslecht nieuws: Kasper was ernstig ziek, hij had een hersentumor en was in levensgevaar. Aan het einde van de middag werden we geadviseerd om dierbaren en familieleden te bellen, omdat de kans groot was dat Kasper zou overlijden. Ik heb me op een matras in het ziekenhuis achterover laten vallen en ben heel hard gaan schreeuwen: ‘Waarom! Waarom! O, nee! Waarom?’”

Ik hou van je, papa

Vanaf het moment dat de diagnose kanker bij Kasper wordt gesteld komen Jeroen en zijn hoogzwangere vrouw Charlotte terecht in een mallemolen van ziekenhuisopnames, operaties, chemotherapie, hoop, verwachtingen en teleurstellingen. ‘Er werd ons meteen verteld dat Kasper een zeer kwaadaardige vorm van kanker had waar ze eigenlijk niets mee konden,’ vertelt Jeroen. ‘Toen de artsen de gegevens van vergelijkbare gevallen op andere plekken in de wereld bekeken, zagen ze dat een paar kinderen met een soortgelijke tumor toch twee of drie jaar oud waren geworden. Dat was een strohalm, want we wisten dat er geen chemo bestond die Kasper zou gaan genezen. Daarvoor was bestraling nodig, maar de hersenen van kinderen onder de drie jaar zijn nog te kwetsbaar om bestraald te worden. Kasper moest dus drie jaar worden om in aanmerking te komen voor bestraling, waarop de artsen alles op alles zijn gaan zetten om tijd te rekken: experimentele medicijnen, bepaalde vormen van chemo. Het werd allemaal aan elkaar geknoopt en iedere keer bestond de angst dat het fout zou gaan, maar Kasper werd beter en beter. In het begin kon hij nog niet goed praten, maar later kon hij zeggen: ‘Ik hou van je, papa.’ Als je aan een jongetje met kanker denkt, dan zie je waarschijnlijk een kaal en somber kindje voor je. Maar Kasper groeide op als een heel vrolijk, slim en blij mannetje dat hele verdiepingen in het ziekenhuis aan het lachen maakte. Ik leerde hem echt kennen, waar ik nog steeds heel dankbaar voor ben.’

Tegen alle verwachtingen in wordt Kasper drie jaar en kan hij worden bestraald. ‘Het klinkt misschien gek, maar voor ons was dat een succesverhaal. Dit hadden we als gezin toch maar bereikt! Kasper is bestraald in Groningen, waar vrijwel alle andere kinderen met kanker al wat ouder waren. Zij zaten met hun ouders nog aan het begin van het hele traject. Dat slaat in als een bom, maar ineens was daar Kasper: een vrolijk ventje met rode krullen dat al drie jaar ziek was en het leven toch volledig omarmde. Hij gaf hun hoop. Een paar keer zeiden mensen tegen me dat ik een boek zou moeten schrijven over Kasper, zo’n inspiratie was hij voor anderen. Dat ben ik gaan doen, zonder te weten dat de tumor in Kaspers hoofd na drieënhalf jaar weer zou gaan groeien. We hebben hem na dat nieuws zo lang mogelijk kind laten zijn en geprobeerd om van elke dag iets leuks te maken. Hij ging naar school, hij speelde met vriendjes, hij voelde zich goed. Pas in de laatste fase van zijn leven kreeg hij hoofdpijn en moest hij vaker spugen, maar alsnog bleef hij het zonnetje in huis. Kasper heeft ons laten zien dat het leven mooi is, ook als het tegenzit. Dat is de boodschap die ik wil meegeven in mijn boek Kasper | Achtbaan op losse schroeven én tijdens de sponsorlopen die ik een jaar lang elke dag doe. Mijn doel: zoveel mogelijk geld ophalen voor het Prinses Máxima Centrum, het ziekenhuis waar Kasper een groot deel van zijn leven heeft doorgebracht. Nooit ging hij er met tegenzin naartoe, pas tegen het einde van zijn leven vroeg hij wat voor plek het eigenlijk was.’

Helemaal hyper

Jeroen loopt al vanaf jonge leeftijd hard, aanvankelijk als hersteltraining nadat hij zijn been tijdens een voetbalwedstrijd op drie plaatsen breekt. ‘Ik vond het een lekkere bezigheid en raakte er op een goede manier verslaafd aan. Eerst was het mijn einddoel om de Amsterdam Marathon te lopen, maar daarna heb ik aan nog een paar andere marathons gelopen. Vervolgens werd Kasper ziek en liet ik alles uit mijn handen vallen: mijn werk, hardlopen, sociale contacten.’ Totdat iemand in het ziekenhuis uitlegde dat hij ook aan zichzelf moest blijven denken. ‘Je voelt er op dit moment niks van, maar je batterij loopt langzaam leeg, kreeg ik te horen. Is hij eenmaal helemaal leeg, dan ben je echt op. Je moet jezelf dus blijven opladen, op welke manier dan ook: afspreken met vrienden, naar de sportschool gaan.’ De volgende dag dat Jeroen en zijn vrouw naar het Prinses Máxima Centrum gingen, nam hij zijn hardloopschoenen mee om in Utrecht een rondje te gaan lopen. Dat werkte heel goed voor hem. ‘Ik was even weg uit de situatie waar ik 24 uur mee bezig was, maar tegelijk kon ik ook verwerken wat er eigenlijk allemaal gebeurde. Als je in het ziekenhuis bij je kind bent, dan hou je toch de schijn een beetje op. Zoals ik een keer tegen Charlotte zei: ‘Ik huil al de hele dag zonder tranen.’ Als je een eind gaat lopen en steeds vermoeider wordt, dan kun je op een gegeven moment niks meer tegenhouden. Soms moest ik heel hard huilen, wat nog steeds vaak gebeurt. Voor mij is dat heel bevrijdend, maar ik vermoed dat mensen wel eens zullen denken: wie is toch die huilende hardloper? Haha.’

Het idee om de langste sponsorloop van Nederland te gaan lopen komt bij Jeroen op na het lanceren van zijn boek Kasper | Achtbaan op losse schroeven en alle positieve reacties die dat oplevert. ‘Ik hoorde van zoveel mensen dat het verhaal van Kasper hen steunt, omdat ze in hun omgeving te maken hebben gehad met kanker of niet weten hoe ze uit een bepaalde situatie moeten komen waarin ze zitten. Het boek werkt als een soort gelukshormoon, hoe zwaar het verhaal ook is. Ik dacht: hier moet ik iets mee doen. Drie jaar lang heb ik rondgelopen in het Prinses Máxima Centrum, ook op druilerige dagen dat er geen lichtpuntjes meer leken te zijn. Zo kwam het plan bij me op om een jaar lang elke dag hard te lopen en mezelf laten sponsoren als een soort gekke papa, om iedereen in het Prinses Máxima Centrum te laten zien dat er altijd één iemand is die aan ze denkt. Elke dag. Altijd. Vlak voordat mijn actie officieel van start ging zat ik al aan tafel bij Tijd Voor Max om te vertellen over wat ik ging doen. Freek Vonk zat naast me en was onder de indruk van hoe chill ik was. Ikzelf eigenlijk ook wel, haha. Iedereen was zo aardig en geraakt door het verhaal. Met z’n allen maakten we er een geweldige vliegende start van en nog helemaal hyper van het tv-optreden liep ik na de uitzending vanaf het Mediapark terug naar huis: 31 kilometer, mijn allereerste sponsorloop. Eenmaal thuis keek ik op mijn telefoon en zag ik hele rijen met apps, donaties, likes en steunbetuigingen. Dat was het moment dat ik door had dat deze actie wel eens door het dak zou kunnen gaan.’

Onbeschrijflijk mooi leven

Inmiddels is Jeroen ruim over de helft van de sponsorloop-actie. Elke dag trekt hij zijn hardloopschoenen aan om te lopen: de ene keer 10 kilometer, dan weer 30 kilometer. Een deel van de donaties die hij krijgt komt hij zelf hardlopend ophalen bij zijn donateurs, waarbij hij steevast gekleed is in een kolossaal wit shirt dat van boven tot onder is bedrukt met bedrijven die hem hebben gesponsord. ‘Hardlopen geeft mij dagelijks een moment om even helemaal in het nu te zijn. Dit jaar is een jaar van verwerken en omgaan met het verlies van Kasper. Dat doen we als gezin samen en af en toe eenieder voor zich. Want iedereen is anders en verwerkt het op zijn eigen manier. Charlotte en ik hebben vanaf het begin tegen elkaar gezegd: de basis is dat alles goed is en niks fout. Dat is voor ons een heel fijne manier, waarbij het hardlopen voor mij een heel belangrijke rol speelt. Ik merk dat ik veel energie krijg van de donateurs die samen met mij willen hardlopen, ook omdat we onderweg over van alles en nog wat praten. Het hoe en waarom van de actie, maar ook over hardlopen: welke tips heb je, hoe pak jij het aan, welke loopjes wil je nog gaan doen? Soms loop ik met een ouder die iets soortgelijks heeft meegemaakt als ik en hebben we het daarover. Zo kan ik af en toe helpen door alleen maar te luisteren terwijl we aan het hardlopen zijn. Hardlopen is daarvoor de ideale bezigheid, want je hoeft elkaar niet aan te kijken. Dat maakt het makkelijker om de meest persoonlijke gevoelens en verhalen met elkaar te delen. Dat is heel mooi om mee te maken, ook omdat het mijzelf vooruithelpt.’

De finish van Jeroens missie is op Texel, op 24 maart 2024. ‘Texel is het eiland waar ik samen met Charlotte, Kasper, Brent en Doris heel mooie herinneringen heb gemaakt. Mijn schoonouders wonen er en we hebben er onze laatste vakantie met Kasper gevierd. Het waren moeilijke tijden, de situatie was heel raar, maar ik vond het ook een enorme rijkdom dat we daar met z’n allen waren. Daar, op die bijzondere plek wil ik dit gedenkwaardige jaar afsluiten door nog één keer een prestatie te leveren. Ik ga de Zestig van Texel lopen, iets wat nog heel ver weg leek toen ik met de sponsorloop begon, maar langzaam begin ik wel te denken wat ik na 24 maart 2024 ga doen. Ik heb – even afkloppen – nog steeds geen blessures, maar ik heb natuurlijk wel spierpijn en kleine pijntjes. Dat is niet zo heel gek en ik kan er gewoon doorheen lopen, maar na de Zestig van Texel ga ik eerst een paar dagen niet hardlopen en rust nemen. Daarnaast heb ik meerdere ideeën en plannen, waaronder het schrijven van een nieuw boek. De afgelopen jaren, het hardlopen en de sponsorloop hebben mij laten inzien dat de toekomst ook na een intens verdrietige gebeurtenis mooi kan zijn. Dat wil ik graag met anderen delen, dus daar ga ik over schrijven. Wellicht kan ik op die manier een paar mensen een steuntje in de rug geven. Natuurlijk komt hardlopen daar ook veel in terug, want dat is nog veel belangrijker voor me geworden dan het al was. Het geeft mij elke dag weer houvast en het besef hoe onbeschrijflijk mooi het leven is.’

Wil je Jeroen steunen tijdens zijn sponsorloop?

Jeroen loopt elke dag hard om geld in te zamelen voor kinderen die lijden aan kanker. Zijn zoontje Kasper overleed op 4 maart 2022 aan een agressieve hersentumor. Op de actiepagina van het Prinses Máxima Centrum, kun je een bedrag naar keuze doneren. Doneer je een bedrag van 365 euro dan kom je ook nog eens met je logo op het hardloopshirt van Jeroen. Voor 500 euro kom je met je logo op het hardloopshirt en op tientallen bilboards in Nederland. Ook vind je op deze pagina een overzicht met alle hardloopwedstrijden waar Jeroen tot en met 24 maart 2024 nog aan meedoet.

Volg je Runner's World al op Instagram en Facebook?