10 jaar na de aanslag in Nice gaan Gabriella en Wim terug voor een ultra
Luka de Kruijf
Tien jaar nadat een terroristische aanslag hun huwelijksreis veranderde in een regelrechte nachtmerrie, keren Gabriëlla en Wim dit jaar terug naar de plek waar alles gebeurde. Op 26 september staan ze samen aan de start van de 50 kilometer van de Nice Côte d'Azur by UTMB. Een wedstrijd die voor hen veel meer is dan een sportieve uitdaging.
De laatste avond van hun huwelijksreis verloopt precies zoals Gabriëlla van Rosmalen en Wim Groenendijk zich hadden voorgesteld. Het is 14 juli 2016, de Franse nationale feestdag. Na een paar dagen sightseeing door Nice kiezen ze voor een rustige afsluiting van hun vakantie. Ze liggen op het strand, eten samen een pizza, drinken een glas wijn op een terras en kijken 's avonds laat naar het vuurwerk op de Promenade des Anglais. De volgende dag zouden ze terugvliegen naar Nederland. Niets wijst erop dat die avond hun leven voorgoed zal veranderen.
14 juli 2016
Na afloop van de vuurwerkshow stroomt de boulevard langzaam vol met mensen die naar huis gaan. Gabriëlla en Wim lopen mee met de menigte. Omdat het druk is, blijven ze nog even staan bij een bankje aan de rand van de promenade. Dan horen ze plotseling kabaal achter zich. Wanneer Wim zich omdraait, ziet hij een witte vrachtwagen met hoge snelheid op de mensenmassa afrijden. ‘Op dat moment wist ik eigenlijk direct dat het foute boel was’, vertelt hij. ‘Hij kwam recht op ons af en passeerde ons uiteindelijk op misschien een halve meter afstand. We hadden de mazzel dat we precies op een stukje stonden waar hij net niet de stoep op kon rijden.’ Ook Gabriëlla ziet de vrachtwagen vanuit haar ooghoek verschijnen. ‘In eerste instantie dacht ik nog dat het misschien een bevoorradingswagen was, die biertjes of ijs kwam afleveren. Maar vrijwel direct daarna hoorde ik schoten en wist ik dat dit geen ongeluk was. Vanaf dat moment verandert alles. Mensen beginnen te schreeuwen en rennen allerlei kanten op.’
Wanneer Gabriëlla en Wim proberen weg te komen van de boulevard, zien ze pas goed wat er is gebeurd. Op de grond liggen slachtoffers. Mensen die enkele minuten eerder nog samen naar het vuurwerk stonden te kijken. ‘Toen beseften we dat dit veel groter was dan een ongeluk.’ Dat zij zelf maar op een haar na aan de dood zijn ontsnapt, dringt op dat moment nauwelijks tot hen door. Hun lichaam heeft de controle volledig overgenomen. De adrenaline giert door hun lijf en ze hebben nog maar één doel: zo snel mogelijk wegkomen van de boulevard en terugkeren naar hun hotel. Terwijl ze door de straten van Nice rennen, weten ze nog niet wat er precies aan de hand is. Zijn er meer daders? Komt er nog een aanslag? Is het gevaar voorbij? Niemand kan die vragen beantwoorden.
Onderweg passeren ze mensen die nog niets hebben meegekregen en gewoon rustig op een terras zitten. ‘Dat vond ik achteraf zo vreemd’, zegt Gabriëlla. ‘Voor ons stond de wereld stil, terwijl een paar straten verderop mensen nog gewoon rustig zaten te eten en te drinken.' Eenmaal terug in het hotel proberen ze zo snel mogelijk familie en vrienden in Nederland te bereiken. Het nieuws heeft Nederland nog maar nauwelijks bereikt en ze willen maar één boodschap doorgeven. ‘Dat we nog in leven waren.’ Dat ze fysiek ongedeerd zijn gebleven, voelt op dat moment als een wonder. Pas later ontdekken ze dat ongedeerd zijn iets wezenlijks anders is dan onbeschadigd blijven.
De weken daarna
Terug in Nederland lijken de eerste dagen nog relatief overzichtelijk. Familie en vrienden leven mee. Er is aandacht, er is zorg en er zijn veel gesprekken. Maar wanneer het gewone leven langzaam weer op gang komt, merken Gabriëlla en Wim pas echt welke impact de aanslag op hen heeft gehad. ‘In het begin voelde ik mezelf niet eens een slachtoffer’, vertelt Wim. ‘We hadden lichamelijk niets en we waren niet gewond geraakt. Maar we kwamen er al snel achter dat we mentaal een enorme klap hadden gekregen.’ Voor Gabriëlla uit zich dat vooral in angst. Ze durft nauwelijks nog met het openbaar vervoer en grote groepen mensen maken haar onrustig. Een vrachtwagen op straat kan al voldoende zijn om haar hartslag omhoog te jagen. ‘Ik was voortdurend bezig met het herkennen van gevaar. Altijd aan het scannen en constant alert. Alsof mijn lichaam 24/7 klaarstond voor iets wat misschien zou kunnen gebeuren.’
Voor de aanslag waren ze bezig met plannen maken, maar na Nice voelt dat ineens anders. ‘Je realiseert je opeens hoe snel alles voorbij kan zijn. Daardoor kregen plannen maken en vooruitkijken iets vreemds. Alsof alles veel minder vanzelfsprekend was geworden.’ Ze zoeken hulp, maar dat blijkt lastiger dan gedacht. Verschillende psychologen verwijzen hen door of hebben lange wachtlijsten. Uiteindelijk komen ze terecht bij Slachtofferhulp, waar ze meerdere gesprekken voeren. Daar leren ze de belangrijkste les van hun herstelproces. Hoewel ze dezelfde gebeurtenis hebben meegemaakt, hebben ze die totaal verschillend beleefd. ‘In het begin maakten we de fout om elkaars verhaal af te willen maken. We dachten dat we precies wisten hoe de ander zich voelde, omdat we er samen bij waren geweest. Maar dat bleek helemaal niet zo te zijn.’ Pas wanneer ze elkaar de ruimte geven om hun eigen ervaringen en emoties te verwerken, ontstaat er langzaam rust. ‘Dat heeft ons uiteindelijk juist dichter bij elkaar gebracht’, zegt Wim. ‘We ontdekten dat we elkaar niet hoefden te begrijpen om elkaar te kunnen steunen.’
Een uitweg in hardlopen
Hardlopen speelde al een rol in hun leven voordat ze naar Nice vertrokken. Na een reis door Amerika in 2014 besluiten ze allebei gezonder te gaan leven. Wim begint met hardlopen en Gabriëlla combineert fitness met af en toe een rondje lopen. Op dat moment draait het vooral om fitter worden en een paar kilo verliezen. Van liefde voor hardlopen is nog geen sprake. ‘Het voelde toen vooral als iets wat moest’, zegt Gabriëlla lachend. Na de aanslag verandert dat en vooral voor Wim wordt hardlopen al snel een manier om met zijn angst om te gaan. ‘Ik merkte dat ik me beter voelde wanneer ik liep.’ Wat begint als een manier om spanning kwijt te raken, groeit langzaam uit tot een vaste pijler onder zijn leven. ‘Mijn eerste marathon voelde voor mij als veel meer dan alleen een marathon. Het was de eerste keer dat ik weer ergens naartoe durfde te werken.’
Ook voor Gabriëlla krijgt hardlopen uiteindelijk een veel diepere betekenis. Na de geboorte van hun kinderen pakt ook zij het hardlopen weer serieus op. ‘Als ik mentaal veel spanning voel, helpt het enorm om te gaan hardlopen. Dat hoeft niet eens een zware training te zijn. Soms is vijf kilometer al genoeg. Het zorgt ervoor dat ik uit mijn hoofd kom.’ Nog steeds merkt ze dat de herinneringen aan Nice ieder jaar terugkeren. ‘Vanaf mei begint dat eigenlijk al een beetje. Dan weet ik dat juli eraan komt. Dat blijft.’
Toch heeft hardlopen ervoor gezorgd dat die herinneringen niet langer alleen maar zwaar voelen. ‘Het heeft me geleerd dat ik veel sterker ben dan ik dacht.’
© Runner's WorldBenieuwd naar het hele verhaal? In de nieuwste Runner's World lees je het volledige interview met Gabriella en Wim. Daarnaast: - Ruby Deelen - 4 lopers met een aandoening - Hitteberoerte kan iedere loper overkomen - Oegandese toplopers - Trainen zoals de Noren
Bestel het nummer hierVolg je Runner's World al op Instagram, TikTok, Strava en Facebook?